รางวัลชีวิต 
 
 

 





บังเอิญมีข่าวดีมากกกก....เรื่อง งาน LED 
เมื่อคืนคุณกลับบ้านเกือบ 22:00 น.เนื่องจากงานยุ่งมากต้องต้อนรับลูกค้าคนสำคัญ
เราได้รับออเดอร์จำนวนมากจาก บริษัทยักษ์ใหญ่ Nippon steel 


http://www.nsc.co.jp/en/index.html  

บริษัทนี้คุณซากะตะ เคยทำงานที่นี่ 30 ปีแล้วก็ลาออกมาสร้างงานของตัวเองตำแหน่งล่าสุดก่อนออกจากงานอยู่ในระดับผู้บริหาร
เมื่องาน LED ของบริษัทเราเป็นที่ยอมรับในวงการตลาด LED ในประเทศญี่ปุ่นและจีน
ทำให้บริษัทเล็กๆที่ทำงานใหญ่อย่างเรา..บีซี่มากก...เป็นความภาคภูมิใจของพวกเราเป็นอย่างยิ่ง
พอคุณกลับมาบ้าน..ไม่รอช้าเปิดไวน์มาคัมปายยยยยยย...กันก่อน..ของน้อยเป็นน้ำชาเขียวเท่านั้นมิใช่ไวน์แต่อย่างใด
แถมยังคุยกันถึงเรื่องอดีตของเรากันอย่างสนุกสนาน..ต้องขายบ้าน ขายที่ดิน ไม่มีเงินเติมน้ำมันรถไปทำงาน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าแก๊สจะถูกตัด
ต้องจำนำของที่มีเพียงเล็กๆน้อยๆบางครั้งเงินจะซื้อข้าวสารยังไม่ค่อยจะมี เราต้องหาซื้อ อุด้ง อาหารเส้นราคาถูก
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเราลำบาก บริษัทเราต้องอยู่ได้ บางครั้งมือถือเราถูกตัดแต่มือถือของเอ็นจิเนียร์ต้องใช้ได้
และพวกนั้นไม่เคยรู้เรื่องของเราเลยว่าเราต้องกระเหม็ดกระแหม่ กระเบียดกระเสียนอย่างไร
น้อย...ทำโอนิงิริให้คุณไปกินที่ทำงานเป็นเวลา 2 ปีแล้ว..เพื่อป้องกันไม่ให้คุณต้องใช้เงินมาก โห..ความอดทนของพวกเรา..ยอดเยี่ยมจริงๆ
เรากินอย่างประหยัด แต่มีเงินเรื่องค่าใช้จ่ายและบริการลูกค้าอย่างไม่อายใครเลย
นี่ล่ะนะเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีจริงๆ...ถึงตอนนี้เรานั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน..ว่าเราผ่านช่วงนั้นมาได้อย่างไม่เจ็บตัวมาก
เพราะไม่มีอะไรจะเจ็บ ก็ขายมันหมดแล้วทุกอย่าง ทั้งบ้านทั้งที่ดินสองแห่ง ฮ่า ฮ่า กับเงินในธนาคารหลายสิบล้านเรียบร้อยโรงเรียนญี่ปุ่น
เหมือนฝันเลย...เหมือนจะลอยได้ ใจเต้นตูมตามมันดีใจอ่ะ ว่ารอดตายแล้วเราคราวนี้ล่ะ เลิกเข้าโรงจำนำบัตรโรงจำนำก็ฉีกทิ้งแล้ว ฮาาาามากกกจริงๆ
เรียกว่าเข้าโรงจำนำจนเจ้าของเค้าจำหน้าและเรียกชื่อเราถูกด้วยนะ...อย่างอายเลย
แต่คุณซากะตะซังไม่อายนะ เข้าไปเป็นเพื่อนด้วยเลย เค้าบอกชีวิตเค้าลำบากก็ตอนเป็นเจ้าของบริษัทนี่ล่ะ
รู้ค่าของเงินเลย..คือจะทำเพื่อตัวเองก็น่าจะได้ แต่เค้าไม่ทำ...คุณและน้อยเป็นนักอดทนชั้นยอดจริงๆ ต่อไปเราต้องโชคดี
ตามที่เราสองคนใฝ่ฝันเอาไว้ ไม่ได้สวยหรูมากนัก วันนี้เป็นวันของเราแล้วจริงๆ
ขอบคุณตัวเองที่ไม่ยอมล้ม ยังจำคำที่คุณเคยพูดกับน้อยก่อนที่น้อยจะตัดสินใจอยู่กับคุณว่า...เอาชีวิตคุณ (น้อย)มาเดิมพันกับชีวิตผมไหมว่าผมจะทำให้คุณมีความสุขได้จริง...หลังจากนั้น 10 ปีก็มีวันนี้ ขอบคุณที่ไม่ลืมสัญญาใจที่ให้ไว้แต่แรก


รางวัลชีวิต



 เราดื่มและนั่งโม้..พร้อมกับสร้างฝันกันใหญ่โตหรูหรา ตามประสาคนช่างฝัน ฮ่า ฮ่า เกือบสว่างคาตา
เป็นความสุขจริง คุณบอกไม่ใช่ฝันนี่เป็นเรื่องจริงล่ะ น้อยยัง งง งง อยู่เลยนะ
มันตื่นเต้นมากมันแปลกอ่ะ.จำได้อีกว่าตอนอายุ 13-14 ปีมีคนแก่ผู้ชายเดินเข้ามาทักว่า..อีหนูต่อไปเอ็งจะได้นั่งเครื่องบินไปกลับ
เอ็งจะทำธุรกิจ เอ็งจะรวยใหญ่นะ เอ็งจำไว้นะ..แหมน้อยยังบอก โห..ลุงบ้านหนูจนมากนะหนูคงเป็นอย่างลุงพูดไม่ได้หรอก
หลังจากนั้นไอ้เราก็โรคจิต อยากรวยขึ้นมาตามคำที่แกทำนาย ฮ่า ฮ่า เริ่มฝัน เริ่มตั้งเป้าชีวิต 
ว่าจะมีวิธีใดที่จะทำให้รวยได้สมใจ
พออายุ 28 คราวนี้ไปดูหมอ คนอื่นเค้าดูกันคนละ 150 เข้าคิวด้วยนะพอถึงตาเรา..หนอยแน่เรียกเรา 2000 บาท
มีการบอกว่าดวงคุณไม่ธรรมดา ฮ่า ฮ่า จะเป็นเศรษฐีล่ะ จะได้สามีเป็นคนต่างชาติ จะรวยกว่าอาภัสราอีกแน่ะ.ง(ว่าเข้าไปนั่น)
ตอนนั้นมีเงินไม่ถึงร้อยบาท คิดว่าจะถูกหลอกอ่ะ แต่หมอใจดีบอกว่าคุณมีเมื่อไรเอามาให้ผมนะ ถ้าผมทายผิดตระกูลผมมีสุสานที่นครปฐม
คุณมาฉี่รดหน้าสุสานได้เลย...(มีท้าด้วยนะ)อย่างขำเลยตอนนั้น
แต่ขอบอกว่าหมอคนนี้ดูแม่นทุกประการเลย...หลังจากนั้นหนึ่งปี น้อยเอาเงินไปให้หมอดูคนนั้น 5000 บาท ประทับใจในความแม่น
หมอไม่รับนะ เอาแค่ที่พูดไว้จริงๆ ตอนนี้ไม่รู้อยู่ไหนแล้วล่ะ เป็นคนจีนอ่ะ
หมอคนที่สองนี่..ทำให้มีกำลังใจมาก.เพราะอยากรวยอ่ะเนอะ (ก็ยากจนนี่)เกิดความรู้สึกว่าเราอาจจะร่ำรวยได้ในซักวันถ้าเราสู้ชีวิตไม่มีถอยแบบนี้

ไม่แน่นะ..อาจเป็นจริงก็ได้นะ..เพราะชีวิตนี้คิดอะไรมักจะสมหวังในทุกเรื่อง แต่กว่าจะสมหวังเราก็ต้องสร้างอ่ะนะ
ถึงว่า...พระเจ้าไม่ให้อะไรใครง่ายๆ ต้องฟันฝ่ากว่าจะได้มา
ต้องถูกบททดสอบมากมาย..กว่าจะถึงเส้นชัยทุกวันนี้มีความสุขมาก เป็นความสุขที่ไม่สามารถเขียนออกมาเป็นตัวอักษรได้ ไม่สามารถอธิบายได้
ต้องประสบกับตัวเองเท่านั้นจึงจะรู้ จึงจะเข้าใจ เหมือนนักกีฬาที่ได้เหรียญทองน่ะ เค้าต้องฝึก ต้องซ้อม ต้องทำบ่อยๆ
จะล้มลุกคลุกคลานแค่ไหน ก็ไม่ท้ออ่ะ ต้องทำเป็นพันๆ หมื่นๆ แสนๆครั้งอ่ะ ถึงจะมีโอกาสได้ชัยชนะ
พี่น้อยได้แล้ว..เหรียญทอง นี่ล่ะรางวัลชีวิต

     Share

<< Fujiyama( Fujisan )รับ...ลูกน้ำกลับญี่ปุ่น กับวีดีโอ สู้ชีวิต (คุณสมคิด ลวางกูร) >>

 

 

 




 

 
 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

Why visitors still use to read news papers when in this technological world the whole thing
is existing on web?
Grady   
Sat 13 May 2017 5:58 [9]
 

What i do not realize is in reality how you are now not really a lot more smartly-appreciated than you might be
right now. You are so intelligent. You recognize therefore significantly
relating to this topic, made me individually believe it from a lot of numerous angles.
Its like men and women are not involved until it is one thing to do with Lady gaga!
Your own stuffs nice. At all times care for it up!
Berniece   
Sat 13 May 2017 4:43 [8]
 

What's up to all, how is the whole thing, I think every one
is getting more from this website, and your views are nice in support of
new users.
Lilly   
Wed 10 May 2017 12:09 [7]
 

ยินดีด้วยค่ะ แหม..อยากไปหาหมอดูคนนั้นมั่ง แต่กลัวทายไม่เหมือนคุณน้อย อิ อิ
nee   
Tue 21 Jun 2011 8:04 [6]

&#12362;&#12400;&#12354;&#12385;&#12419;&#12435;&#12384;&#12356;&#12377;&#12365;&#12290;
&#12383;&#12356;&#12424;&#12358;   
Fri 17 Jun 2011 13:05 [5]

มาเมืองไทยเมื่อไหร่ สมาคมคนดีขอเปิดแฟ้มบุคคลตัวอย่างให้เลย มอบรางวัลเลย อย.ออกเราก็จะไชโยและคัมปายกันอีกครั้งเน้อ

หมี+ตี๋เล็กและครอบครัว   
Sat 11 Jun 2011 23:30 [4]

ยินดีและดีใจกับคุณน้อยจริงๆ ทุกอย่างอยู่ที่ความตั้งใจและความพยายามค่ะ บางครั้งความสุขทั้งสิ้นไม่ได้อยู่ที่เงิน แต่ความสุขจะมาจากภายในและแผ่กระจายไปรอบๆตัวเราและคนข้างเคียง ขอให้คุณน้อยสุขและพบกับความสุขทั้งภายนอกและภายในนะคะ
maepla   
Sat 11 Jun 2011 21:48 [3]

อ่านหน้านี้ของคุณแม่...นึกถึงคำนึงที่ย่าสอนก่อนท่านจะเสียว่า "เหงื่อไม่ออก ไม่มีทางรวยหรอกลูก"
กรณีคุณแม่นี่ ยิ่งกว่าเหงื่อนะคะ สุดยอดเลยค่ะ
หนูเฉยๆเรื่องหมอดู หนูว่าการกระทำต่างหากสำคัญ
คุณแม่เจ๋งมากๆต่างหากล่ะคะ
กวางมนกิ๊บ   
Sat 11 Jun 2011 17:50 [2]

แวะมาคัมปายอีกที ด้วยโค้ก พร้อมน้ำหนัก หกสิบฝ่าๆ อิอิ

ยินดีด้วยค่า ^_^
มาดี   
Fri 10 Jun 2011 21:45 [1]

 

 

 

THEME DESIGN BY MUUTAH
Contact - evil_pig2626@hotmail.com