10 years 
 
 

 

 

 

 

เช้ามืดของวันพุธฝันดีฝันเห็นปลากระเบน...ตัวใหญ่มากขนาดเท่าห้องรับแขกใหญ่ ๆ 2 ตัว
ขึ้นมาจากน้ำมาเกยที่เท้าของพี่และสามีพี่เลย....เค้าบอกฝันเห็นปลาจะโชคดีใช่ไหม
เป็นความเชื่อของพี่อีก...อิ อิ..
บางเอิญช่วงนี้กิจการงานก้าวหน้ามากอาทิตย์หน้าวันที่ 15 นี้ คนที่บริษัทและคุณสามี
ต้องเดินทางไปต่างประเทศอีก 1 อาทิตย์...มีแต่ข่าวดี
การเงินคล่องตัวมากเคลียร์ปัญหาได้ทุกอย่าง...คุณสามีทำงานหนักเพิ่มขึ้นแต่เค้าบอกไม่เหนื่อยเลย
กลับดีใจและตื่นเต้นในทุกวัน...เป็นวันของเราแล้วเนอะหลังจากที่ปากกัดตีนถีบมาครบ 10 ปี
ทำให้เพิ่งคิดได้ว่าอยู่กินกับคุณมาเป็นเวลา 10 ปีแล้ว..ลืมไปถนัดเลย
ได้ร่วมรู้เห็นได้ร่วมรับรู้ความลำบากของคุณ...เป็นสิบปีที่เราต่างให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
ยังจำได้ทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในช่วงชีวิต 10 ปีของเรา
น้อยโชคดีจังที่ได้พบและได้อยู่กับคุณ

10 years

กี๋เพื่อนรักจะเดินทางไปสอนรำไทยที่แคนาดาตอนปิดเทอมนี้ขอให้โชคดีนะเพื่อน

ขอบคุณสิ่งศักดิ์ที่น้อยเฝ้านึกถึง( ยามาดะซัง )และจุดธูปขอๆให้ส่งคนดีมาช่วยเหลือน้อยด้วย
และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของน้อยก็มาเข้าฝันว่าน้อยจะได้พบคนๆหนึ่งและก็เป็นคุณตามวันเวลาที่เค้าบอกไว้จริงๆ
น่าแปลกมาก...มันเหลือเชื่อจริงๆที่แปลกกว่านั้นเมื่อน้อยได้เข้ามาอยู่บ้านคุณในคืนแรก
คุณฝันว่า...มีผู้ชายญี่ปุ่นชื่อยามาดะ แต่งตัวนุ่งโจงกระเบนมีสายสะพาย( สายสังวาลย์)เป็นทองไม่ใส่เสื้อ
เดินเข้ามาหาคุณมาฝากฝัง..ผู้หญิงคนนี้ ( น้อย ) บอกฝากดูแลน้อยด้วย
คุณตื่นมาคุณก็เล่าให้ฟังอย่างนี้แล้วยังวาดรูปให้ดูอีก..น้อยก็เอารูปยามาดะซังมาให้คุณดู
คุณบอกน้อยว่าคนนี้แหละสามีของเธอที่ตายไปนั่นแหละมาหาฉัน...มาฝากฝังเธอกับฉัน
โห..พอฟังแล้วพี่ขนลุกซู่เลยตอนนั้น..นึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของพี่จริงๆ

10 years

แม่กับพี่พีตอนพี่พีกลับไทยเดือนกันยายนปีที่แล้ว

10 years

10 years

จดหมายถึงแม่อยู่ในนี้มีเสื้อผ้าของหลานๆที่แม่รีเควสด้วย

10 years

ถุงนี้ส่งมอบให้น้องพู่กันลูกหลานพวกเราชาวไดอะรี่คลับ

เมื่อวานส่งของให้หลานและเขียนจดหมายถึงแม่ด้วย...ไม่ได้เขียนจดหมายด้วยลายมือตัวเอง
นานมาก...หลายสิบปีแล้วเขียนตั้งสามแผ่นแน่ะ..ขนาดโทรคุยก็โทรนะ
แต่อยากเขียนให้แม่อ่านบ้างเผื่อแม่เหงาๆจะได้เอาจดหมายลูกมาอ่าน...เขียนความในใจตั้งเยอะแยะ
หวังว่าแม่คงไม่อ่านไปแล้วร้องไห้ไปนะแม่.. อิ อิ...ตอนนี้ตั้งใจเขียนจดหมายถึงแม่เดือนละฉบับ
ตอนน้อยย้ายบ้าน...เห็นจดหมายของแม่ที่แม่เคยเขียนส่งมาให้น้อยตอนน้อยมาญี่ปุ่นใหม่ๆ
25 ปีน้อยก็ยังเก็บเอาไว้อ่านๆทีไรน้ำตาเป็นเผาเต่าทุกที..รู้ได้เลยว่าแม่เป็นห่วงลูกจริงๆ
ตอนนี้น้อยพอจะสบายขึ้นแล้วแม่คงดีใจหมดกังวลหมดห่วงกับลูกคนนี้ของแม่
รอวันที่เราจะพบกันนะแม่...รักและคิดถึงแม่มากเลยค่ะ

 

 

 

 


ไดอะรี่พี่ลูกน้ำกลับมาแล้วค่ะ " ไดอะรี่ลูกสาวพี่ค่ะ "
ไดอะรี่ของลูกพี่เป็นหนึ่งแรงบันดาลใจให้พี่เขียนไดอะรี่เป็นทุกวันนี้
เพราะเธอเป็นคนสอนพี่ในทุกเรื่องเกี่ยวกับการเขียนไดอะรี่พี่ถือว่า...ลูกสาวพี่เป็นครูของพี่เลยค่ะ

http://pl2k.diaryclub.com/

 

 

 

 

อ่านแล้วคิดตาม ได้คิด มีสติและกำลังใจค่ะอยากเชิญชวนน้องๆที่เข้ามาหาพี่เชิญอ่านเรื่องราวดีดี
อ่านแล้วสบายใจค่ะ http://dhammaathand.diaryclub.com/
ขอให้ได้รับความสุขใจ มีจิตใจที่สว่างมีสติ คิดดี และมีกำลังใจดีนะคะ
ด้วยความรักค่ะ

 

 

 

 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาหาพี่มาเยี่ยมครอบครัวของเรานะคะ
ขอบคุณสำหรับทุกข้อความ กำลังใจที่มีให้กับพี่และครอบครัวนะคะ
และขอส่งความปรารถนาดีถึงทุกคนนะคะ

 

 

Posted on 2010.3.10 Wed /21:31 on Japan time

 

     Share

<< เปรตลางสังหรณ์ >>

 

 

 




 

 
 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

ขอแสดงความยินดี กับ 10 ปีของพี่น้อยด้วยค่ะ คนเราก็ต้องผ่านทั้งร้อนและหนาว แต่เมื่อเราประสบความสำเร็จแล้ว ความทุกข์ที่เคยผ่านมา เวลานึกถึง เราก็ยังคงยิ้มรับมันได้เสมอ ขอให้ร่ำรวย เจริญ รุ่งเรือง ยิ่ง ๆ ขึ้นไปนะคะคุณแม่
แม่น้องอิ่มอุ่น   
Fri 12 Mar 2010 5:05 [3]

คิดถึงย่า...อยากไปเที่ยวขอนแก่น ป้าน้อยคงคิดถึงมากๆแน่เลย ^^
ป.ล.ลูกตาลก็คิดถึง
Luktan   
Thu 11 Mar 2010 17:08 [2]

ยินดีกับพี่น้อยด้วยนะค่ะ ที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาครบ 10 ปี แล้ว แถมโชคดีเรื่องการงานด้วย เห็นพี่น้อยพูดถึงแม่ มีนก็คิดถึงแม่จังเเลยค่ะ ไม่ได้กลับบ้านปีกว่า คิดถึงสุดๆ
มีน   
Thu 11 Mar 2010 2:56 [1]

 

 

 

THEME DESIGN BY MUUTAH
Contact - evil_pig2626@hotmail.com