สงวนลิขสิทธิ์ ตามพรบลิขสิทธิ์ 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด ไม่ว่าการลอกเลียน หรือการนำ ส่วนหนึ่งส่วนใด ของภาพในไดอารี่ แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่ และ.. อ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฎหมาย บัญญัติไว้สูงสุด   << November >> S M T W T F S 26  27  28  29  30  31  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  1  2  3  4  5  6  << 2008>>         お祖父ちゃん ( คุณตา ) work work work อิ อิ I am fine thankyou so much hakogare Kyoto and Nara good service Hiroshima กับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ มรดกโลก in Hiroshima ได้ใกล้ชิดกับวิญญาณ เหลือแต่ตัวกับหัวใจ あなたに会いた 会いたい   ไดอารี่ที่ชื่นชอบsmoothiegirltontarnmeamodaeyaromdee  Hiroshima กับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่      Hiroshima Dome พอคิดจะเขียนทีไรทำไมต้องคิดไปถึงเรื่องเก่าๆสมัยก่อนๆก็ไม่รู้เนอะเราคงแก่แล้วจริงๆ น้อยเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือมากแต่ต้องเป็นหนังสือเกี่ยวกับสงครามและการผจญภัยนะคะ อ่านได้ไม่เบื่อถึงแม้จะอ่านซ้ำๆก็ไม่เบื่อ ... จำได้ว่าเริ่มอ่านหนังสือของทมยันตี ตอนอายุ 9 ขวบเรื่อง คู่กรรม เล่มใหญ่และหนามาก 2 เล่มจบ ใครเคยอ่านกันบ้างไหมคะ?   ด้านข้างของโดม   ตอนดูนี่ขนลุกตลอดค่ะ   แม่น้ำหน้าโดม ตอนนั้นหนังสือ เรื่อง คู่กรรม นี่ทำไมมันอยู่ที่บ้านน้อยก็ไม่รู้ตอนเด็กๆหนังสือไม่ค่อยมีให้อ่านน่ะนะ ในบ้านนี่มีหนังสืออะไรเก็บอ่านหมดเลยล่ะค่ะ อิ อิ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือพิมพ์หรือหนังสือธรรมะ น้อยอ่าน คู่กรรม แล้วเกิดแรงบันดาลใจว่าฉันจะต้องไปอยู่ญี่ปุ่นให้ได้ นี่เป็นความคิดตั้งแต่ตอน 9 ขวบ นะคะและก็ไม่รู้ด้วยว่าญี่ปุ่นมันอยู่ตรงไหน ? อ่านคู่กรรม ตอน 9 ขวบและมาอ่านอีกที ตอน 11 ขวบ และ 13 ขวบ     volanteer free guide   จะต้องมีเอกสารจากทางราชการนะคะ คนนี้เป็นนายแพทย์นะคะ ตอนอยู่บ้านนอกที่อยุธยานะคะ ก็มาเล่นหมากเก็บกับพี่่พีๆเป็นพี่สาวคนโตค่ะ เรามองเห็นเครื่องบิน บินผ่านหลังคาบ้านทู๊ก..วัน น้อยถามพี่พี ว่า " พี่พีถ้าเราได้ขึ้นเครื่องบินพี่พีจะไปไหน ? " " พี่จะไปอเมริกา " พี่พี ตอบ แล้วพี่พียังย้อนถามน้อยว่าแล้วเอ็งล่ะ จะไปไหน ? น้อยตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า " น้อยจะไปญี่ปุ่นจะไปฮิโรชิม่า " แค่ได้คิดก็ดีใจเสียหรือเกิน แล้วทำไม ? ต้องเป็น ฮิโรชิม่าด้วยก็ไม่รู้ ตอนนั้นน้อยอายุ 11 ปี       อ่านแล้วสะเทือนใจไหมคะ คงไม่อยากให้เกิดกับลูกหลานของเราเนอะ แต่พวกเราคงไปไม่ได้หรอกเนอะก็เรามัน " จน " นี่นา จำได้ว่านั่งมองเครื่องบินทุกวัน คนรวยเท่านั้นที่เค้าได้ขึ้นเครื่องบินกันนั่นเป็นความคิดของเด็กบ้านนอกคนหนึ่งซึ่งมันเป็นเรื่องจริง ความคิดที่จะไปญี่ปุ่นของน้อยเข้มข้นขึ้นทุกวัน ในใจนี่คิดอยู่ตลอดเลย ว่าต้องไป ฮิโรชิมาให้ได้ในสักวันและอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับญี่ปุ่นละก้อจะสนใจเป็นพิเศษเลยล่ะค่ะ ไม่ว่าจะเป็นการบอยคอตสินค้าญี่ปุ่นมีการประท้วงกันที่ ม.ธรรมศาสตร์ ตอนนั้นน้อย อายุ 14 ปี นักศึกษาไทยไม่ยอมใส่ผ้าที่ญื่ปุ่นผลิต ใส่แต่ของไทยใส่ผ้าลินิน ยับๆน่ะ อ้าว..ถึงตอนนี้ใครยังไม่เกิดโปรดแสดงตัวนะคะ อิ อิ และยกมือขึ้นค่ะ ?       ไม่เหลืออะไรเลย     ต้นไม้ในที่เกิดเหตุป่านนี้ก็ยังไม่ผลิใบ ตอนน้อยเรียนมหาลัยปี 3 น้อยเป็นคนหนึ่งที่พยายามเขียนบทความมากมาย ที่เกี่ยวการต่อต้านสงครามแล้วติดตามบอร์ดต่างๆในมหาลัยเป็นคนที่หัวรุนแรงมากคนหนึ่งทีเดียว พอวันที่ญี่ปุ่นแพ้สงครามน้อยก็เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ไปขอยืมฟิล์มหนังตอนญี่ปุ่นแพ้สงครามที่สถานฑูตญี่ปุ่นเอามาฉายให้เพื่อนนักศึกษาด้วยกันได้ดู และให้ช่วยกันต่อต้านสงครามด้วย ตอนนั้นดีใจมากเลย ที่สามารถสร้างผู้ร่วมอุดมการณ์ได้อย่างน้อยก็หลายร้อยคนทีเดียว     นี่ขนาดห่างจากโดมประมาณ 3 km   หลังเกิดเหตุ 15 วันมีจุดเลือดในปากผู้ชายคนนี้อยู่ห่างโดม 40 km ความฝันที่เป็นจริงได้เกิดขึ้นเมื่อน้อยได้จดทะเบียนสมรสกับคนญี่ปุ่นที่เป็นคนดีคนหนึ่ง ไม่ได้รักค่ะแค่อยากมาอยู่ญี่ปุ่นอย่างถูกต้อง ดูสิชีวิต..ถ้าเราตั้งใจอย่างแน่วแน่ไม่หลงทางสื่งที่เราหวังและตั้งใจจะต้องสำเร็จในสักวัน แต่ก่อนอื่นเราจะต้องสร้าง dream ไม่ใช่สร้างอย่างเดียว ต้องพยายามต่อสู้ดิ้นรนไปให้ถึงในสิ่งที่เราหวังและตั้งใจ ในทุก chance ที่เรามีโอกาสพบ       อยู่ห่างโดม 20 กิโลเมตร เพราะในชีวิตของคนๆหนึ่งนั้นโอกาสดีๆคงไม่ได้มีกันบ่อยๆโดยเฉพาะน้อย ที่มาจากครอบครัวที่ยากจนโอกาสดีๆที่ได้รับก็มีน้อยมาก ใครๆก็ว่าน้อยหัวสูงคิดหวังอะไรเกินตัว ใครจะว่าจะพูดอะไรไม่สนใจหรอกชีวิตนี้เป็นของน้อยๆจะสร้างชีวิตของน้อยเอง อิ อิ เพราะถ้าเรามาจมปรักกับคำว่า "ยากจน"  ชาตินี้คงทำอะไรไม่ได้ ถ้าไม่ได้คาบช้อนทองมาเกิดเราก็ต้องสร้างช้อนทองของเราเอง อิ อิ.... ทุกอย่างสร้างด้วย สองมือและหนึ่งสมองของเราค่ะ นี่เป็นความคิดของน้อยจริงๆนะ...พอมาอยู่ญี่ปุ่นแล้วนี่ดีใจจริงๆ       คนที่อยู่ในรูปอยู่ห่างโดม 40 km ทำงานอะไรก็เป็นเงินเป็นทอง ยิ่งทำได้มากยิ่งมีเงินมาก แล้วเราก็มองรอบตัวว่าคนญี่ปุ่นนี่ ขยันจริงๆ เดินก็เร็ว กินก็เร็วทุกอย่างทำงานแข่งกับเวลามาก เรื่องงานบริการทุกชนิดนี่ ดีเลิศ พอกลับไปใช้บริการบางอย่างในบ้านเรา รู้สึกว่าพนักงานขาดการอบรมเรื่องการให้บริการมากทั้งๆที่เราใช้ภาษาเดียวกันแท้ๆ อิ อิ ขนาดญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามอย่างย่อยยับยังสร้างชาติได้อย่างรวดเร็ว ภายในเวลา 10 กว่าปีหลังจากแพ้สงครามประเทศญี่ปุ่นยังได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพแข่งขันกีฬา โอลิมปิคด้วยค่ะ ญี่ปุ่นเป็นชาติที่น่านับถือเรื่องระเบียบวินัย ความซื่อสัตย์ ความสะอาด ความขยันขันแข็งตลอดจนในเรื่องของน้ำใจ   the river in front of Hiroshima Dome   Sonoda peace memorial       5/23-27 น้อยได้มีโอกาสได้เดินทางเอากระดูกคุณยายไปไว้ยังสุสานบ้านเกิดของคุณยาย แต่น้อยไม่ได้ไปถึงสุสานนะคะ น้อยขออยู่ที่ Hiroshima สุสานคุณยายอยู่ที่ Yamaguchiซึ่งอยู่ห่างจาก Hiroshima 250 Km สาเหตุที่ไม่ไปเพราะป้องกันตัวเองค่ะไม่อยากปะทะคารมกับคนที่ไม่อยากเจอค่ะ อิ อิ คิดว่าชาตินี้คงไม่ได้พบกันอีกสบายใจค่ะเพราะไม่อยากก้มหัวให้ใครอีกแล้ว เลยพาลูกพาหลานเที่ยวที่ Hiroshima รอคุณเค้าด้วยความเบิกบานสำราญใจเลยค่ะ โฮะ โฮะ   ตรงนี้ใส่รายชื่อผู้เสียชีวิตไว้มากกว่า 250,000 คน   don't take photo 555 ไม่ต้องเสียน้ำตา รออยู่ 8 ชั่วโมงคุณเค้าก็มาค่ะ ระหว่างที่รออยู่ก็ไปดู Atomic bomb memoryแค่น้อยเข้าไปดูตรง Dome เท่านั้นนะคะ ขนนี่ลุกตลอดทุกขุมขนเลยแม้กระทั่งหัวอย่างที่เรียกว่าขนหัวลุกเป็นยังไงก็รู้ตอนนี้แหละ ทุกอย่างที่เรียกว่าเศร้าและสูญเสียมันมารวมกันอยู่ที่นี่จริงๆ มี Volanteerที่เป็น free guideมาพูดเรื่องราวหลังจาก Hiroshimaถูก bombให้พวกเราฟัง มันสลดหดหู่มากเลย น้อยฟังไปก็น้ำตาไหลไป ฝรั่งยังร้องไห้เลยไม่ใช่น้อยคนเดียว   คนนี้ไม่ตายทันที อยู่มาได้อีกหนึ่งปีเล็บที่ยาวออกมาก็เป็นสีดำ น่ากลัวมาก   Tsuru ori  ( Peace ) ดูจากรูปแล้วมันไม่เหลืออะไรเลยค่ะและแม่น้ำตรงหน้า Dome นั้นน่ะ เค้าบอกมีศพคนลอยเกยกันเลยนะคะทั้งๆที่แม่น้ำนั้นกว้างมากกกเลย ที่ Hiroshima มีคนตาย 250,000 คนเเละทุกวันนี้ยังมีชื่อคนหายในเหตุการณ์วันนั้น อีก 850 คน เข้าใจว่าเนื้อตัวคงถูกละลายตอนโดน bombเพราะมันพังพินาทหมดเลย เค้าบอกว่านักบินอเมริกันคนที่ขับเครื่องบินบรรทุก B29 มาบอมม์ Hiroshimaนั้น พอรู้ว่าเค้าได้ฆ่าคนจำนวนมหาศาลเป็นบ้าไปเลยและตายในเวลาต่อมา   รถรางค่ะ in Hiroshima   ร Taiyo with us in Hiroshima   on the Trian in hiroshima หลังจากที่ Hiroshima ถูกบอมม์พอฝนตกเม็ดฝนที่ตกลงมาน่ะเป็นสีดำเลยเหมือนสีย้อมผ้าน่ะ เรียก " kuro-ame" kuro แปลว่า ดำ  Ame แปลว่า  ฝน น่าสงสารมากเลยค่ะ ฝนตกมาทีเหมือนเมือง ฮิโรชิม่า ถูกย้อมด้วยสีดำทุกทีเลยค่ะ แล้วอีกคนที่ บอมม์ที่ Nagasaki นั้นยังมีชีวิตอยู่และก็มาคารวะสุสานคนญี่ปุ่นในทุกปี ตรงกับ วันที่ 15 Augustซึ่งรัฐบาลได้จัดให้มีงานรำลึกทุกปี และปีนี้เป็นปีที่ญี่ปุ่น ต้องสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่เรียกว่าเสียจนไม่มีอะไรเสีย ครบรอบ 66 ปี   เหนื่อย และ หิว กินกันจนพุงกางเลย อิ อิ   ที่สุดของความอร่อย อยู่ที่นี่เอง อิ อิ   ซาชิมิ อร่อยมากกกกกกกเลยค่ะ คุณบุ๋ม มาอีกสิคะ พาน้องคิวมานะ อิ อิ แต่ที่น่าทึ่งเรื่องนึงที่ Atomic bomb memoryไม่มีการเขียนต่อว่า หรือด่าทอ..อเมริกา เลย เพราะเค้าถือว่านี่เป็นโชคร้ายที่เกิดกับประเทศของเค้ามากกว่า และเค้าก็ไม่ได้สอนลูก สอนหลานให้เกลียดคน..อเมริกัน เลยไม่เหมือนบางประเทศ...ที่พยายามสอนลูกสอนหลาน ให้เกลียดชาติอื่นทั้งๆที่ประเทศตัวเองก็ไปสร้างความเดือดร้อน..ทำลายล้างชาติอื่นเหมือนกัน ขนาดพิมพ์เป็นหนังสือเรียนมีสอนกันในชั้นประถมเลยนะคะ..แหมจะเอ่ยชื่อก็ไม่ได้เนอะ อิ อิ ขอให้สันติภาพจริงๆเกิดขึ้นในโลกนี้ซักทีเถอะเจ้าประคู้ณณณณ...   asari batter   เมืองไทยตัวละ 1,900 บาทเคยอ่านเจอในไดเซเลบ in Bangkokค่ะ แต่ที่นี่ถูก และ อร่อยยยยยยยย   สลัดทะเลค่ะ นี่ก็สุดยอด เลยค่ะ คนที่ชอบอาหารญี่ปุ่นนี่รับรองทนไม่ไหวแน่ๆ อิ อิ       ปล. ขอขอบคุณ คุณหมอจักรี และคุณน้อง ( แม่มด ) http://meamod.diaryclub.com/ เรื่องการคำปรึกษาเกี่ยวกับโรคที่ลูกน้ำเป็นอยู่ช่วยบรรเทาเรื่องที่ทุกข์ใจตอนนี้ได้พอสมควรค่ะ ครอบครัวของน้อยขอขอบคุณมากค่ะขอบคุณไดอะรี่คลับ ที่ทำให้ได้พบมิตรภาพดีดีอย่างนี้จะรักษามิตรภาพนี้ไว้ค่ะขอบพระคุณอย่างสูงค่ะ                       ขอขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีดีที่มีให้กันนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมค่ะขอบคุณทุก commentเลยนะคะ まり子さんあなたのmessegeは私の宝ものです。 なおこさんcomment どうもありがとう。 三好さんの家族このblogを見てくれてどうもありがとう。         พี่น้อยคะ..ขอบคุณมากนะคะเรื่องพยาการณ์อากาศค่ะ..เดี๋ยวจะรีบโทรไปบอกพี่สาวให้เตรียมร่มและเสื้อกันฝนของหลานๆค่ะ..เพราะจำได้ว่า พยาการณ์อากาศที่ญี่ปุ่นแม่นมากๆ.. เห็นที่ฮิโรชิมาแล้ว นึกถึงตอนที่บุ๋มไป นางาซากิค่ะ..เห็นภาพระเบิดดอกเห็ด สิ่งของที่เหลือจากระเบิดครั้งนั้น..แล้วมันทั้งหดหู่ ทั้งเศร้าใจ... ตอนจบ..แอบน้ำลายไหลด้วยนะคะ ซาซิมิและเนื้อปูที่ญี่ปุ่น หวานอร่อยจริงๆเลยค่ะ.. หวังว่า จะได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นอีกค่ะ ไปเจอพี่น้อยด้วย..เราคงได้เจอกันซักวัน..นะคะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ฝากความคิดถึงให้น้องน้ำและหลานๆด้วยค่ะ     Mon 2 Jun 2008 10:46 [20] อ่านเรื่องฮิโรชิมา แล้วเศร้าใจจังเลยค่ะ สงสารคนที่อยู่ในเหตุการณ์มาก ๆเลย ซาชิมิน่าทานมากๆๆ เลยค่ะ เห็นแล้วทำเอาหิวเลยนะคะนี่ :)     Mon 2 Jun 2008 10:41 [19] หวัดดีคะ ใช่คะน้องป้างชอบกินก๋วยเตี๋ยว อิอิ ดีใจจังที่จำได้ ^^     Mon 2 Jun 2008 10:05 [18] ขอให้มีสันติภาพดีกว่าค่ะ ห่วงอนาคตลูก ๆ ค่ะ ... ยิ่งเมืองไทยตอนนี้ อะไรไม่รู้ค่ะ วุ่นวายจริงๆๆ น่าเบื่อ ๆๆ มีความสุขตอนรูปท้ายๆ ที่เป็นเมนูอาหารนี่หละค่ำ เราเน้น กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะค่ะพี่.. มีความสุขเช่นกันนะค่ะพี่     Mon 2 Jun 2008 9:37 [17] โอยย พี่น้อย ทนดูไม่ได้อ่ะ ยิ่งภาพลูกกินนมแม่อยู่น่ะ.. Y_Y     Mon 2 Jun 2008 8:01 [16] อ่านเรื่อง hiroshima แล้วขนลุกมาก ๆ เลยค่ะคุณแม่ ยิ่งเห็นภาพที่เล็บยาวเป็นสีดำแล้วอึ้งไปเลยค่ะ อีกภาพที่เห็นแล้วน้ำตาซึม คือภาพที่แม่ให้นมลูกน่ะค่ะ สงสารเด็กมากเลยนะคะ เค้าไม่รู้เรื่องด้วยเลยTT" เห็นอาหารวันนี้แล้วน้ำลายไหลอย่างแรง อิ อิ สลัดทะเลดูดีมาก ๆ เลยค่ะ แต่อีกจานนึงที่ราคาเมืองไทยพันเก้าร้อยบาท มันคืออะไรเหรอคะคุณแม่..ไม่เคยเห็นเลยค่ะ ไทโยโตเป็นหนุ่มแล้วนะคะ แป๊บเดียวเอง..หน้าเหมือนพ่อมาก ๆ ด้วย อิ อิ ฝากความคิดถึงถึงน้ำและหลาน ๆ ด้วยนะคะ เรื่องอาการปวยของน้ำเป็นยังไงบ้างคะ เป็นห่วงเสมอนะคะ...     Mon 2 Jun 2008 7:18 [15] คุณแม่คะ อ่านแล้วขนลุกเลยคะ สงครามไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรเลย แต่ก็นึกไม่ถึงว่า ที่ฮิโรชิม่า จะเก็บผลที่ตามมาไว้อย่างนี้ ถ้ามีโอกาส อยากจะไปดูสักครั้งคะ     Mon 2 Jun 2008 0:12 [14] To every reader of Khun Mae's Diary I took her to Hiroshima which she had wanted to visit for long time. I, too, was impressed by her unaffected sentiments. We, Japanese, both people and the government, are very poor at expressing ourselves to foreign people without any distortion due to some political reasons. Her message as foreigner who has lived Japan more than 20 years is most helpful for foreigners to understand Japan. Jul, thank you again as a Japanese. Mike Sakata    Sun 1 Jun 2008 19:32 [13]   หนูอัพไดแล้ว แต่.. ใส่แต่รูป ยังไม่มีเวลาพิมพ์ เพราะ.. ลูกลิงวันนี้ฟิตค่ะ พึ่งอารมณ์ดีได้ไม่นานเอง - -"     Sun 1 Jun 2008 12:53 [12] วันนี้คุณแม่มาแนวประวัติศาสต์นิดนุงนะคะ เรื่องของสงคราม ถ้าเป็นไปได้ก็คงไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นแน่นอน เพราะอาจตามมาด้วยการสูญเสีย แค่คิดก็เศร้าแล้วค่ะ แต่ปิดท้ายไดวันนี้เล่นเอาน้ำลายหก มีแต่ของน่ากินทั้งน้านนนนนน แง่ม ๆ แง่ม ๆ ^__________^     Sun 1 Jun 2008 12:03 [11] Nobody win a war....It is so sad too see and to read and to know. But I think everyone learn a lot from WWII. Thank you for sharing a great stroy ' FOOD look yummyyyyyyyy     Sun 1 Jun 2008 7:49 [10] ไปอ่านย้อนมาหลายตอนเลยค่า อิอิ เรื่องวิญญาณน่าจะจริงะนะ อ่านแล้วขนลุกไปด้วย ชอบประเทศญี่ปุ่นมาตั้งแต่เด็ก ๆ เหมือนกันค่ะ ดูคนเค้าน่ารัก สุภาพ ใจดี มีวินัย แล้วแต่ก่อนก็ชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นมาก ๆ เลย 555 พอเรียนจบตรีเลยแอบไปเป็นแอร์ญี่ปุ่นซะเลยค่า เป็นได้ปีนึง ชอบมาก ๆ เลยค่ะ อิอิ เคยไปเที่ยวฮิโรชิม่ามาเหมือนกันค่า ชอบวัดมาก ๆ แต่ที่อนุสรณ์นี่ดูแล้วหดหู่จังนะคะ     Sat 31 May 2008 23:13 [9] แวะมาเยี่ยมค่ะ วันนี้มีเกร็ดน่ารู้ให้อ่านอีกแล้ว ดีจังเลย     Sat 31 May 2008 22:45 [8] อ่านแล้วเศร้า น่าสะเทือนใจจริงๆ ค่ะ แม่น้อย แต่นับถือน้ำใจคนญี่ปุ่นนะคะ ที่ปลูกฝังจิตใจคนในประเทศเขาได้ดีมากๆ ^^ แอบเห็นรอยยิ้มของน้ำในไดฯ นี้ก็รู้สึกคลายกังวลได้มาหน่อย ฝากความคิดถึง และเป็นกำลังใจให้อีกแรงนะคะ งือ น่าหม่ำๆ >.<' สลัดทะเล อากาศเปลี่ยนแปลง รักษาสุขภาพกันทุกคนนะคะ     Sat 31 May 2008 20:30 [7] ตามมาชมภาพการสูญเสียตามน้าน้อยค่ะ (ขออนุญาติเรียกน้านะคะ) ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ในโลกเราเลยนะคะ สงสัยคนที่ต้องสูญเสียคนที่ตัวเองรักจังค่ะ เห็นภาพที่ลูกดูดนมแม่แล้วสะเทือนใจจังค่ะ เพราะหน้าเด็กเป็นแผลเยอะมากๆ เลย ส่วนแม่หน้าตาดูก็เลื่อนลอย เหมือนไม่มีชีวิตเลย เมนู asari batter ใช่หอยตลับหรือเปล่าคะ ไม่รู้ว่าที่ญี่ปุ่นเรียกอะไร แต่เคยไปทานที่ชาบูของโออิชิเค้าบอกว่า หอยตลับค่ะ ที่เมืองไทยแพงค่ะ วันก่อนไปซื้อโลละตั้ง 50 บาท ได้นิดเดียวเองเพราะมันหนักเปลือก     Sat 31 May 2008 15:48 [6] หวัดดีคะคุณแม่ สงครามเป็นสิ่งที่ทุกคนไม่อยากให้เกิดขึ้น แต่ทำไมหนอมันถึงต้องเกิดขึ้น มันมีตั้งสมัยดึกดำบรรพ์ที่มิอาจเปลี่ยนแปลงได้ แต่ยังไงเราก้อขออยู่แบบไม่เกิดสงครามอย่างสงบสุขดีกว่านะคะ ภาพที่ลูกดูดนมแม่เป็นภาพที่ดูเศร้าจัง และถ่ายทอดความเป็นแม่ได้อย่างดีเยี่ยมเลยคะ อากาศทางโน้นเป็นไงม่างคะ รักษาสุขภาพนะคะ     Sat 31 May 2008 15:43 [5] ภาพลูกดูดนมแม่ สะเทือนใจมากค่ะ จะร้องไห้ น้ำตาซึมออกมาเลย ไม่ชอบสงคราม NONGNUN    Sat 31 May 2008 15:26 [4] สงครามเป็นเรื่องที่โหดร้ายแต่ใกล้ตัวกับคนเราจริงๆนะครับ T_T Hornet    Sat 31 May 2008 15:23 [3] พี่น้อยค่ะ..อ่านแล้วขนลุกจริง ๆ หน่อยก็อยากไปญี่ปุ่นค่ะ...เป็นความฝันมาก ๆ ตั้งแต่เด็ก ๆ เนื่องมาจากชอบการ์ตูนญี่ปุ่นค่ะ...อ่านนิตยสารเกี่ยวญี่ปุ่น ๆ มาตั้งแต่เด็กเลย...แบบว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันไม่มีใครสนใจเยย.....แล้วเคยดูรุปบ้านเมืองนี้แบบว่าสวยสะอาด...ให้ความสำคัญกับอะไร ๆ ที่เราไม่คิดว่าเค้าจะให้ได้.... สงครามไม่เคยให้อะไรกับผู้ชนะและผู้แพ้ค่ะ..นอกจากความเจ็บปวด... เห็นฮิโรชิม่าที่พี่น้อยบรรยายความรู้สึกแล้วนึกถึงตอนที่ไปเที่ยวค่ายกักกันชาวยิวที่โปแลนด์เหมือนกันค่ะ.. เศร้าแบบจุกอก..บอกไม่ถูก     Sat 31 May 2008 15:13 [2] ขอให้มีสิ่งดีดีเข้าในชีวิตนะคะ มีความสุขทุกครัวเรือนนะคะ     Sat 31 May 2008 15:08 [1]

Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง