<< September >> S M T W T F S 31  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  1  2  3  4  << 2008>> hakogare Kyoto and Nara good service Hiroshima กับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ มรดกโลก in Hiroshima ได้ใกล้ชิดกับวิญญาณ เหลือแต่ตัวกับหัวใจ あなたに会いた 会いたい History 桜を守りたい เป็นดวงใจ ไดอารี่ที่ชื่นชอบsmoothiegirltontarnmeamodaeyaromdee    เหลือแต่ตัวกับหัวใจ        รูปนี้เก็บไว้ในกระเป๋าตลอด 13 ปี วันอาทิตย์ที่ 31 มกราคม คศ. 1999 ในตอนเช้ายังคุยกับเค้าว่าเดือนกุมภาพันธ์ ของทุกปีน้อยต้องกลับเมืองไทย เพราะค่าตั๋วเครื่องบินจะราคาถูกมากเค้ายังบอกว่าดีเหมือนกันจะได้ไปดูแลความเรียบรัอยของบ้านค้วย พอจุนซังกลับมาญี่ปุ่นแล้วผมจะพาคุณไปเที่ยวนะเราไปสวิสเซอแลนด์กันนะ ที่นั่นดอกไม้สวยมากอากาศดีผมอยากให้คุณได้เห็น เป็นการให้คำมั่นสัญญาด้วยการกอดกันแน่นๆมันเปี่ยมสุขจริงๆค่ะ เรื่องกลับไทยเค้ายังบอกว่าเอา pocket moneyเท่านี้พอไหม? " แสนกว่าบาท " โห..มันมากในความรู้สึกปกติต้องหาเองน่ะไม่มีใครเค้ามาให้หรอกค่ะเพราะไปไทยแค่ 5 วันเท่านั้น   ไทโยดูโตมากเลย พูดก็เก่งมากด้วย   ซากุระจัง ชอบ ไอศกรีมมากกกกกกกก ยังคิดต่อไปอีกหลายอย่างจะพาแม่ไปกินอะไร?ที่ไหน? จะพาแม่ไป shopping เป็นความสุขใจจริงๆค่ะโห..กลับไทยคราวนี้ไม่ต้องใช้เงินตัวเองมากนักมันสุขใจ.นะ แค่คิดก็ happyyyyyแล้วนี่ขนาดยังไม่ได้แต่งงานกันยังใจดีขนาดนี้ โห...ถ้าแต่งงานแล้วล่ะก้อคงมีความสุขมากกว่านี้อีกแน่นอน ( ฝันเฟื่องซะ ) และคืนนี้เรามี partyเล็กๆเลี้ยงต้อนรับน้องสาวคนสุดท้องของน้อย ที่ทำงานอยู่ที่ Japan Ambassy in Australiaได้เดินทางมาหาน้อยที่ญี่ปุ่น เพื่อมาแสดงความยินดีกับน้อยและพี่ชายในอนาคต พวกเราไปร้านอาหารที่น้องสาว requestกันไปกินกันหลายร้านมาก น้อยขอตัวกลับก่อนเพราะมีงานที่ต้องสะสางและต้องรีบไปบริษัทแต่เช้า   พาหลานๆไปเที่ยวฟาร์มขับรถไปกลับ 5 ชั่วโมงเน่ะแต่คุณยายไม่ย่อท้อ อิ อิ   หนูดูแกะ ขนนิ่มจริงๆเลย เค้ามาส่งน้อยที่สถานีรถไฟแล้วยังบอกด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง ลูกและน้องนะผมดูแลได้แล้วจะพามาส่งที่บ้านนะ เรายังนัดกันว่า วันพรุ่งนี้ ( วันจันทร์ ) นัดทานข้าวกลางวันใกล้ๆที่ทำงาน ตอน 12:10 พร้อมกับจะให้เงิน pockey money ก้อนนั้นด้วย ก่อนที่จะจากกันเค้าบอก " จุนซังผมรักคุณจัง " พรุ่งนี้เจอกันนะ อย่าลืมล่ะ และสายตาที่เค้ามองน้อยคือไม่อยากจากกันเลย อย่างกับเค้าจะร้องไห้แน่ะ ตางี้แดงกล่ำเลย พร้อมกับยืนตัวตรงเป๊ะแล้ว " ตะเบ๊ะ แบบทหาร " น่ะ น้อยมองเค้าจนลับตาเลย นั่นเห็นเค้าเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ   หนูชอบมาก   คุณยายให้ดูกล้อง แต่ หนูดูเเกะ ประมาณเที่ยงคืนเค้ามาส่งลูกสาวกับน้องสาวที่บ้าน เค้าเป็นคนไม่ค่อยดื่มเลยไม่ห่วงเรื่องเมาแล้วเค้าก็กลับไปบ้านโน้นเมี่อรู้ว่าน้อยหลับแล้ว ประมาณ ตี 01:50 นาทีรู้สึกว่าบ้านมันสั่นสะเทือนจนสะดุ้งตื่น คิดว่าแผ่นดินไหวรีบกด remode Tv ดูเพราะถ้ามีแผ่นดินไหวจะมีข่าว ขึ้นที่หน้า จอทีวีเลยเปิดแล้วก็ไม่มีข่าว รอตั้งนานก็ไม่มีข่าวอีก ปกติแล้วจะรู้ข่าวแผ่นดินไหวภายใน 1 นาทีเลยทำให้ไม่ค่อยสบายใจไม่รู้เป็นไร ตอนเช้าไปทำงานที่ นิวกัง คนก็เยอะมากเลย งานก็ยุ่งที่สุด พอเที่ยงปุ๊บก็รีบวิ่งมาที่สถานีรถไฟ รีบขึ้นรถไฟมาลงอีกสถานีนึงเพื่อจะเปลี่ยนรถไฟไปยังที่นัดพบ อาจ late สัก 2-3 นาทีก็โทรไปบอกไม่ต้องห่วงนะ โทรเท่าไรๆ ก็ไม่ติด ซึ่งปกติจะไม่เป็นแบบนี้   ไทโยชอบมาก วิ่งกระจายเลย   รอให้ถ่ายรูป อิ อิ ใจนี่เต้นระทึก มันเป็นยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก โทรเป็น 20 -30 ครั้งก็มีคนรับสาย พร้อมกับถามน้อยว่า คุณเป็นใคร ? น้อยก็ตอบสวนไปทันทีเลยว่า " แล้วคุณล่ะเป็นใคร ? ทำไมถือวิสาสะมาใช้โทรศัพท์ของคู่หมั้นของฉัน " เค้าก็ตอบว่า คุณYamada เข้าห้องน้ำกรุณารอสักครู่ น้อยก็รอตั้งนานโทรไปอีกก็ไม่มีคนรับสายแล้วและโทรศัพท์เครื่องนั้นก็ถูกปิดเครื่องไป ไม่สามารถติดต่อได้ น้อยยืนอยู่ที่สถานีรถไฟด้วยความกระวนกระวายใจที่สุด ในชีวิตนี้ไม่เคยเป็นมาก่อน หลังจากนั้น อีก 1 ชั่วโมงต่อมาก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น คิดว่าเป็นเค้ารีบรับสายมือไม้สั่นไปหมด ปรากฏว่าไม่ใช่เค้า เป็นลูกน้องเค้าตากหาก ชื่อ Yamamoto san   วิ่งจนเหนื่อยแล้วก็หิว อิ อิ   หนูจะหม่ำเอง แล้วหม่ำหมดด้วยนะ อิ อิ เสียงตามสายพูดว่า " คุณจุนครับตอนนี้ผมอยู่ที่โรงพยาบาลตำรวจครับ " น้อยสวนตอบไปทันควันว่า " Yamadaล่ะ อยู่ที่ไหน ? เป็นอะไรหรือปล่าว ? ทำไมติดต่อไม่ได้ ? ขอสายเค้าหน่อยค่ะ " เสียงปลายสาย อึ้งอยู่สักพัก แล้วพูดว่า " คุณจุนครับฟังผมนะ ...ทำใจดีดี นะ" ... แค่นี้แหละน้อยตะโกนถามสุดเสียงเลย " มีอะไรคะ ? อะไรเกิดขึ้นกับเค้าคะ ? เค้าตอบแบบกลั้นสะอื้นเลยว่า " Yamada san ตายแล้ว ตายเมื่อคืนนี้ครับ เวลา 01:50 หัวใจวายตายกระทันหัน "ตอนนี้ ศพอยู่ทีโรงพยาบาลครับผม ก่อนตายเค้าเรียกชื่อ จุนซัง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนขาดใจตายเลยคนในรถพยาบาลเล่าให้ฟัง   หม่ำเลอะเทอะไปหมดคุณยายเช็ดปากให้หนูเป็นสิบรอบ โฮะ โฮะ   เด็กๆนี่อยากรู้ไปทุกเรื่องเลย อิ อิ จะเชื่อไหมว่า น้อยนี่หูดับไปเลยไม่ได้ยินอะไรอีกเลย พยายามพูดที่เหมือนตะโกนมากเลย ว่า " อะไรนะ อะไรนะ พูดเป็นสิบๆครั้งเลย และตามันพร่ามองไม่เห็นอะไรเลย เข่ามันอ่อนใจมันหวิวเป็นลมไปเลยค่ะ มารู้ตัวอีกทีก็มีคนมาอุ้มไปนอนในรถพยาบาลแล้ว ก็บอกเค้าว่าไม่เป็นอะไรแล้ว ปากก็พร่ำแต่คำว่าคนที่ฉันจะแต่งงานด้วยเค้าตายแล้วๆ ฉันจะทำยังไงๆ ฉันแทบเสียสติทั้งๆที่เป็นคนเข้มแข็งมากเป็นผู้หญิงแกร่งคนหนึ่งทีเดียว จำคำพูดของ Yamamoto san ได้ว่า " คุณจุนต้องการให้ผมช่วยเหลืออะไรก็ติดต่อผมได้ทุกเวลา เบอร์โทรของผมคงอยู่ในเครื่องของคุณแล้ว " เย็นวันนั้นน้อยโทรไปหาเค้าว่าต้องการไปงานศพ ขอให้ช่วยเหลือหน่อย เค้าก็ตกลงค่ะ เพราะน้อยไม่รู้เบอร์โทรของพ่อแม่ของ ยามาดะซัง   บอกให้หลานๆดูกล้องคุณยายไม่ดูซะนี่   จมูกนี่แบ๊นแบนเนอะ ฮ่า ฮ่า และไม่คิดว่าจะมีเรื่องร้ายๆเข้ามาในชีวิตอย่างรวดเร็วขนาดนี้ โธ่...เหลือเวลาแค่อีก 2 เดือนเท่านั้นเค้าไม่น่าจากน้อยไปเลยอยากตายจริงๆตอนนั้น ปรากฏว่า วันรุ่งขึ้น แม่ของเค้าก็โทรมาหาน้อยคุยกันไป ร้องไห้กันไป เค้าถามน้อยว่า " เอกสารการประกันชีวิตอยู่ที่ไหน ? "นี่เป็นคำถามแรกของแม่ของเค้า น้อยก็เอามาให้เค้า ปรากฏว่า เงืนประกันชีวิตยังเป็นชื่อของน้องสาว เพราะน้อยยังไม่ได้เอา อิงกังไปประทับตราเปลี่ยนชื่อเลย คิดเป็นเงินไทยประมาณ 24 ล้านบาท น้อยร้องไห้ ยิ่งกว่าแม่เค้าอีกแม่เค้าได้ใบประกันชีวิตแล้วก็ไป เค้าอาจจะเสียใจนะคะแต่ไม่แสดงออก   ตู้หนังสือนี้ของคุณน้อยรักษาอย่างดีความจริงมีเป็นสิบตู้ต้องแจกคนอื่นไปเพราะบ้านเราเล็ก   ดอกไม้ข้างทาง แม่เค้าบอกจะเอาอะไรไปเป็นที่ระลึกไหม? น้อยขอหนังสือที่มีทั้งหมดและขอตู้ใส่หนังสือหรูๆแค่ตู้เดียว สำหรับหนังสือทีแรกแม่เค้าอยากขายให้ร้านหนังสือราคาถูกๆ เพราะทางร้านจะมาซื้อถึงที่เลย น้อยเลยบอกความประสงค์ของลูกชายเค้าก่อนตาย ในที่สุดเค้าก็ยินยอมตามที่น้อยขอร้องอย่างน้อยหนังสือที่มีค่าเหล่านี้ยังได้ไปอยู่ในที่ๆเค้ารัก และจะยังประโยชน์ให้รุ่นน้อง Waseda อีกมากมาย ของมีค่าต่างๆที่อยู่ในบ้านไม่มีเหลือเลยหายวับไปกับตาหลังจากที่เค้าตายแค่คืนเดียว ของๆน้อยที่ที้งไว้ที่นั่นก็ไม่มีแม่เค้าคงเก็บไปหมดน้อยก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเรายังไม่ได้แต่งงานกัน เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ อย่างนี้ต้องโทษชะตากรรมของเราเอง   สวยเนอะ   คนที่ถูกทิ้ง วันงานสวดศพเป็นคืนที่เจ็บช้ำที่สุดในชีวิตเพราะน้อยเป็นคนเดียวที่ไม่เหลืออะไรเลย ในใจนี้ตะโกนเรียกเค้าตลอด บอกเค้าว่าฉันรักคุณนะแต่คุณก็ไม่ได้ยินแล้ว เสียใจที่ยังไม่ทันได้บอกรักคุณเลย เสียใจจริงๆๆวันรุ่งขึ้นเป็นวันเผาคุณแล้ว ไม่มีชุดดำเลยมีแต่สีดำไม่สนิทเป็นชุดที่คุณซื้อให้ก่อนตายแค่ 7 วัน ก่อนเผาเค้าก็เปิดโลงศพเอาดอกไม้ใส่และร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้าย คุณเหมือนแค่คนนอนหลับธรรมดาน้อยก้มตัวลงไปกอดและจูบคุณ ตัวคุณงี้เย็นเชียบเลย แล้วน้อยก็กระซิบที่ข้างหูเค้าว่า Yamada sanฉันรักคุณนะ ฉันรักคุณนะ ขอโทษนะ ที่บอกรักคุณช้าแต่ฉันรู้แล้ว ว่าฉันรักคุณ ทำไมคุณถึงได้ทิ้งฉันไป ทำไม ? แขกที่มาในงานประมาณ 300 คนได้ คงเวทนาน้อยน่าดู ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่น้ำตามันไหลตลอดไม่หยุดเลย ใจแทบขาดเลยล่ะค่ะ คนอ่านคงไม่รู้หรอกค่ะว่า มันเจ็บปวดเพียงไรขออย่าให้เรื่องอย่างนี้เกิดกับใครเลย   นี่ก็ข้างทางแต่มีคนดูแล     หลังจากเสร็จจากงานศพ ชีวิตนี้เหมีอนคนหมดหวัง น้อยเดินทางกลับเมืองไทยเอารูปเค้าไปด้วยมาทำบุญแบบไทยสวดอภิธรรมที่บ้าน ที่เค้า reform ให้และเค้าก็ติดตามน้อยไปทุกหนทุกแห่งเลย ตลอด 49 วัน ที่น้อยสัมผัสได้ วิญญาณมีจริงค่ะ ทำใจยังไงก็ทำไม่ได้อยู่อย่างคนไร้หัวใจเลย จุดธูปทุกวัน 3 ปีไม่เคยขาด คุณชอบดื่มเบีย่ร์น้อยก็ให้ดื่มทุกวันเลยแล้วเวลาน้อยเมาก็คิดถึงคุณมากๆเลยล่ะ จำได้ว่าตอนนอนนี่ทำไมต้องร้องไห้ก็ไม่รู้ น้ำตามันไหลเองทั้งที่ไม่ได้อยากร้องไห้เลย เรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดกับตัวของน้อยเองชีวิตนี้ไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ อยากบันทึกเอาไว้สอนใจตัวเอง...กว่าจะสบายชีวิตต้องผ่านอะไรมากมาย อยากบอกคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ " ว่าบอกรักคนที่คุณรักหรือยัง ? " ขอบคุณที่เสียสละเวลาอันมีค่าของคุณเข้ามาอ่านนะคะ ขอให้คุณโชคดี มีความสุขกับคนที่คุณรักและเค้ารักคุณนะคะ   รูปนี้ถ่ายเฉพาะกิจใส่รวมไปกับกระดูกไว้ในสุสานที่ Hokkaido Asahikawa ท้ายที่สุดนี้ขอขอบคุณ Yamada Toshiharu san กับความตั้งใจที่จะทำให้น้อยมีความสุข ความหวังดี ความรักที่มีให้น้อย  ความใส่ใจ ที่มีให้กัน และในทุกเรื่องที่คุณทำให้น้อย มีความสุข ทุกสถานที่ที่คุณพาน้อยไปไม่เคยลืมเลยและครั้งสุดท้ายเราที่จากกัน ตรงสถานีรถไฟที่ที่คุณยืนตะเบ๊ะให้น้อย ตรงนั้นน้อยก็ไปยืนทับที่ที่คุณยืนอยู่บ่อยๆ ถึงแม้น้อยจะมีคนอื่นในวันนี้ก็เพื่อความอยู่รอด อยากสร้างความมั่นคงสำหรับตัวเองถ้าคุณสามารถหยั่งรู้ได้ในตอนนี้ คุณคงอุ่นใจได้บ้าง ขอให้คุณหลับให้สบายนะ สักวันเราคงได้พบกันนะ Yam   ขอขอบคุณ..คุณหนุ่ยมากนะคะสำหรับของขวัญวันเกิดของไทโยนะคะจะถนอมใช้เลยค่ะ..เกรงใจมากเลยค่ะ         ขอขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีดีที่มีให้กันนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมค่ะขอบคุณทุก commentเลยนะคะ まり子さんあなたのmessegeは私の宝ものです。 なおこさんcomment どうもありがとう。 三好さんの家族このblogを見てくれてどうもありがとう。         2008 / 5 / 21 / Wed /  17:39 on Japan time อ้าวไปเที่ยวไหนมาเอ่ย แล้วจะรอชมภาพนะคะ     Tue 27 May 2008 21:28 [52] กลับมาแล้วค่ะคิดถึงทุกคนเลยนะคะ จะกลับมาพร้อมกับเรื่องที่เหลือเชื่อค่ะ อิ อิ see you tomorrow ka     Tue 27 May 2008 18:29 [51] เศร้าค่ะ แต่ก็เป็นความรักที่สวยงามค่ะ     Tue 27 May 2008 17:24 [50] ไม่ได้เข้ามานานแต่ตามเก็บเรียบร้อยค่ะ อ่านไดวันนี้แล้วเศร้ามาก ๆ เลย คุณพี่เก่งมาก ๆ เลยที่ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้นะคะ เรื่องบอกรักคนที่เรารักนี่ บางทีมันก็ยากเหมือนกันนะคะ ต้องไปฝึกให้ชินบ้างแล้ว     Tue 27 May 2008 0:57 [49] ถึงคุณแม่จะบอกว่าตอนนี้ไม่เศร้าแล้วว แต่ปุ้ยอ่านจบแล้วเศร้าตามเลยค่ะ แอบน้ำตาซึม พูดไม่ออก รู้แต่ว่าคุณแม่เป็นผู้หญิงที่เก่งและเข้มแข็งมากมาย ณ ตอนนั้นเป็นใครก็คงใจแทบขาดรอน ๆ แต่ถึงอย่างไร ปุ้ยเชื่อว่าความรักจะยังงดงามอยู่ในใจเสมอ ไม่ว่าจะต้องจากกันด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม Take care     Mon 26 May 2008 2:04 [48] ความรักยิ่งใหญ่เหนือกาลเวลา จุกอกพูดไม่ออกค่ะ     Sun 25 May 2008 14:43 [47] แนนว่าแนนเม้นไปแล้วนะ เม้นหนูหายไปไหนอ่า อ่านแล้วเศร้าตามเลยค่ะ คุณแม่เข้มแข็งมากๆที่ผ่านจุดนั้นมาได้ อ่านแล้วน้ำตาพาลจะไหล ชีวิตคนก็เท่านี้ละนะ...เห้อ     Sat 24 May 2008 23:20 [46] อ่านแล้วเศร้าตามไปด้วยเลยค่ะพี่น้อย พี่น้อยผ่านอะไรมาเยอะจรืงๆในชีวิต เขียนเป็นหนังสือพอคเกตบุคขายได้เลยนะคะเนีย คิดถึงนะคะ     Sat 24 May 2008 9:17 [45] คุณแม่ค่ะอ่านแล้วสะเทือนใจมากๆ เศร้ามากๆเลยค่ะ ชีวิตคนเรามักเจอเรื่องบางอย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน แต่ถือว่าเขาเป็นคนที่มองกาลไกลนะคะ พยายามเตรียมทุกอย่าให้คุณแม่ แต่เวลาและโอกาสมันไม่คอยใครจริงๆ ถือว่าโชคชะตามันเล่นตลกมากๆ ส้มอ่านแล้วคงต้องทำใจอะไรหลายๆอย่างในชีวิตเหมือนกันค่ะ ถึงตอนนี้ชีวิตจะมีความสุขมาก แต่ความสุขคงไม่อยู่กับเราตลอดไป ยังไงก็ขอให้ชีวิตคุณแม่มีความสุขมากขึ้นบ้างนะคะ     Sat 24 May 2008 6:35 [44] เฮ่อ..เศร้าค่ะ..พี่น้อยค่ะ..เราต้องผ่านอะไรแบบนี้กันทุกคนเน๊อะ     Fri 23 May 2008 22:03 [43] ...อ่านเรื่องของพี่น้อยแล้ว ซึมเลยค่ะ..ทุก ๆ คนก็ต้องผ่านเรืองราวต่างๆ มาเหมือนกันนะค่ะ ..แต่พี่น้อยเข้มแข็งมาก ๆ ค่ะ.. เด็ก ๆ ได้ไปเที่ยว ดูสัตว์ ชอบกันมากเลยนะค่ะ ..เป็นการเรียนรู้โดยธรรมชาติจริงๆๆค่ะ..     Fri 23 May 2008 19:53 [42] ฮือๆๆๆๆ อ่านแล้วน้ำตาไหลพราก ๆ เลยค่ะ เศร้ามาก ๆ จริง ๆ อินมาก ๆ เลยค่ะ การที่ต้องพัดพรากจากคนที่รักนี่ใจจะขาดจริง ๆนะคะ คุณแม่เข้มแข็งมาก ๆ ค่ะ     Fri 23 May 2008 13:09 [41] ขอขอบคุณมากค่ะที่สละเวลาอันมีค่าของคุณเข้ามาอ่าน ขอคงหน้านี้ไว้ 6 วันนะคะเพราะวันนี้จะ ต้องเอากระดูกคุณยายไปใส่ในสุสาน ที่บ้านเกิดห้างจากที่นี่ 1,200 km เพราะคนญี่ปุ่นนี่ตายครบ 49 วันแล้วต้องใส่สุสานค่ะ น้อยเอาลูกและหลานๆไปด้วยจะแวะ ที่ Hiroshima , Nara and Kyoto จะกลับวันที่ 27 แล้วจะมาเล่าเรื่องระทึกที่วิญญานของ คนที่รักได้มาบอก มาหาตลอดจนการ ให้ความช่วยเหลือเป็นเรื่องเหลือเชื่อค่ะ โปรดตามนะคะ ไม่เศร้าค่ะ see you soon ka     Fri 23 May 2008 6:53 [40] อ่านแล้วเศร้ามากเลยค่ะ โชคชะตาเล่นตลกกับคุณแม่เหรอคะ ขอบคุณที่บอกว่า...คุณบอกรักคนที่คุณรักหรือยัง... จะทำตามนะคะ ฝากเป้นกำลังใจให้น้องน้ำผ่านทางนี้ด้วยค่ะ     Thu 22 May 2008 23:53 [39] คุณแม่ อ่านแล้วน้ำตาไหล อ่านแล้วเศร้า มาก คุณแม่คะ ฝากความรักความคิดถึง ไปให้น้ำผ่านไดนี้ด้วยนะคะ     Thu 22 May 2008 21:01 [38] มีอะไรมากมาย ในความรู้สึก ไม่อาจบรรยายได้ แต่รับรู้ได้ .......................... ความทุกข์ การพลัดพราก มีค่า มากกว่าความสุข ความสบาย บางครั้ง การพลัดพรากนั้นไม่มีจริง ความทุกข์นั้นก็ต้องผ่านพ้นไปสักที ไม่อยู่ยง ใจทำให้สุขได้ อยู่มั่นคงกว่าอะไรทั้งปวง จริงมั้ยคะ แม่น้อย ป = ปูมนพรีม     Thu 22 May 2008 18:05 [37] ขอบคุณทุกความห่วงใยที่มีให้กัน ผ่านทางคอมเม้นท์ไดอารี่ของคุณแม่ นะคะ เมื่อวานนี้.. ตอนเดินกลับมารู้สึกตัวมัน เหมือนจะลอยได้.. อาจจะเพราะคิดกังวล + กลัว.. ต่างๆนาๆ ก็แหมนะ ตั้งใจว่าจะไปขอยาแก้ไอ ลดน้ำมูก อย่างเดียว กลายเป็นต้องตรวจแบบ ครบวงจร ทั้ง x-ray ลอดอุโมงค์ ( ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร ) แถมยังเจอกล้องแหย่เข้าไปทางจมูกอีก T.T" ปลายเดือนนี้.. คงจะรู้ผลตรวจ เพราะเป็นคำสั่งของหมอที่ไม่ให้ปล่อยไว้.. ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จะสู้ค่ะ ขออย่างเดียวไม่อยากเป็นอะไรมาก และแล้วคุณแม่ก็ทำประกันชีวิตให้อีก หนูๆๆ อึดจะตาย ^ ^     Thu 22 May 2008 18:02 [36] คุณแม่คะ อุ๊รบกวนฝากกำลังใจและความห่วงใยผ่านไดอารีหน้านี้ให้น้ำด้วยนะคะ ขอให้ผลการตรวจของน้ำเป็นปกติ ไม่มีสิ่งร้าย ๆ เกิดขึ้นค่ะ ฝากให้น้ำเข้มแข็ง พระคุ้มครองคนดีเสม่อจ๊ะ ที่สำคัญน้ำมีคุณแม่ มีโอโต้ซัง มีลูก ๆ ที่น่ารักทั้งสองคน มีสามี และมีอุ๊กับกีต้าร์อีกนะจ๊ะ สู้ ๆ จ๊ะ ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดี กำลังใจสำคัญที่สุดตอนนี้ อย่าท้อ อย่าแพ้ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นจ๊ะ ฝากกอดน้ำด้วยนะคะคุณแม่ อุ๊เป็นห่วงน้ำเสมอ และเป็นห่วงมากเหมือนเดิม อีกไม่เกินสองวันอุ๊จะโทรไปหาน้ำนะคะ ... อ๊จะสวดขอพระให้น้ำและครอบครัวทุกคืนจ๊ะ รักเสมอ...อุ๊และกีต้าร์     Thu 22 May 2008 17:09 [35] วันนี้มีเวลามานั่งอ่านย้อนจนครบทุกหน้า จบแล้วก็พูดอะไรไม่ออก เพราะว่าเศร้าเกินไป นึกไม่ออกว่าถ้าเกิดกับชีวิตตัวเองบ้างจะเป็นยังไง ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆเลยค่ะ แต่พี่น้อยเป็นคนที่เข้มแข็งและเก่งมากนะคะ ดีใจที่พี่น้อยเอาเรื่องนี้มาเขียนให้อ่านกันค่ะ ทำให้กลับมาเอาใจใส่ความรักของเราให้มากขึ้นกว่าที่เคย น้ำไม่สบาย ขอเอาใจช่วยให้ไม่เป็นไรมากนะคะ     Thu 22 May 2008 17:07 [34] เอจะเปลี่ยนไปเรียก "พี่น้อย" แทน "คุณแม่น้อย" ดีไหมนา ^^ เห็นหลายคนเรียกว่า "พี่น้อย" รักแบบนี้จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต ถึงแม้ตัวเค้าจะไม่อยู่ แต่เค้ายังมีชีวิตอยู่ในใจตลอดเวลา อ่านที่น้องน้ำเขียนแล้ว ขนลุก ได้กลิ่นธูปเนี่ย แล้วน้ำเป็นไงบ้างคะ เป็นห่วงจัง     Thu 22 May 2008 14:43 [33] พี่น้อยคะ... มดขออนุญาตฝากกำลังใจหอบใหญ่จากที่นอร์เวย์นี่ ส่งผ่านไปยังน้องน้ำด้วยนะคะ น้องน้ำ....ท่องไว้นะคะว่ามันต้องผ่านไปได้ คนที่รักน้องน้ำ อยู่ข้างๆน้องน้ำทั้งนั้นเลย ทุกอย่างอยู่ที่ใจจริงๆนะ หนูอย่าเพิ่งใจฝ่อไป คุณแม่กับซากาตะโอโต้ซังต้องหยิบยื่นสิ่งที่ดีที่สุดให้น้องน้ำอยู่แล้ว อยู่ที่หนุแล้วนะ....ให้กำลังใจตัวเองให้เยอะๆนะคะ พี่มดเอาใจช่วยให้ผ่านเรื่องราวไปด้วยดีนะน้องน้ำ สู้ๆๆ     Thu 22 May 2008 14:33 [32] แงเศร้าอะ เคยได้ฟังแล้วยังเศร้า มีใครได้ไรทุกอย่างมั้ยเนี่ยะ พี่น้อย..วันหลังขอเรื่องร่าเริงหน่อยน๊า พอจะได้มั้ยเอ่ยช่วงนี้ รักพี่น้อยเหมือนเดิม     Thu 22 May 2008 14:13 [31] คุณแม่คะ..น้องน้ำเป็นยังไงบ้าง     Thu 22 May 2008 13:02 [30] ซึ้งและเศร้าค่ะคุณแม่.. คิดถึง..     Thu 22 May 2008 12:55 [29] อ่านแล้วเศร้ามากเลยค่ะ แม่น้อย คุงแม่สองพระหน่อ    Thu 22 May 2008 12:41 [28] คุณน้อย อยากรู้มากๆค่ะ มาอัพเร็วๆนะคะ มาหาคุณน้อยถึง 49 วัน.. และยังช่วยเหลือคุณน้อยแม้ตัวจะไม่อยู่แล้ว..เขาเป็นห่วงคุณน้อยและรักมากๆๆๆๆๆ อย่าให้รอนานนะคะ     Thu 22 May 2008 10:57 [27] ตอนแรกนึกว่าจะได้เข้ามาอ่านเป็นคนแรก ไหงกลับมีคนเข้ามาอ่านก่อนเราหลายคน อุตสาห์รออ่านอย่างใจจดใจจ่อ อ่านแล้วเศร้าจังค่ะ จะร้องไห้ตามไปด้วย ถึงตัวเค้าจะจากไป แต่ใจก็ยังคงอยู่นะคะ     Thu 22 May 2008 8:11 [26] หน้าก่อนที่คุณน้อยทิ้งท้ายไว้เป็นปริศนาว่ามีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น ไม่นึกว่าจะร้ายแรงถึงขนาดนี้อ่ะค่ะ สะเทือนใจมาก คืนที่คุณน้อยรู้สึกสะเทือนนึกว่าแผ่นดินไหวนั้น จริงๆแล้วเป็นเหมือนมีอะไรมาบอกคุณน้อยใช่ไหมคะ ไม่ใช่แผ่นดินไหวจริงๆใช่ไหม หน้าตาของเขาดูเป็นคนใจดีมากค่ะ เพลงวันนี้เศร้ามากด้วย ไม่เข้าใจความหมายหรอกค่ะแต่เสียงคนร้องเศร้ามากๆ T_T     Thu 22 May 2008 7:59 [25] คุณแม่ไดวันนี้หนูอ่านแล้วเศร้ามากๆๆเลย แบบนึกภาพตามว่าถ้าตัวเองเป็นคุณแม่ตอนนั้นคงขาดใจตายแน่ๆเลย แต่เค้าคงไม่ได้เป็นเนื้อคู่เราเนอะคะคุณแม่ ปล.. จำได้ด้วยหรอคะว่าหนูไม่กินมะเขือเทศ หะๆๆ ผักมีประโยชน์แท้ๆๆ แต่กินไม่ได้สักที กินได้แต่ต้องทำให้สุกแล้วอ่ะค่ะ แบบว่าละลายไปในอาหารแล้วอ่า พยายามกินสดๆหลายทีกินไม่ได้ เทคแคร์ค่ะ คิดถึงนะคะ หนุ่มน้อยตัวสูงขึ้นเยอะเลย แป็บๆๆเอง     Thu 22 May 2008 7:09 [24] ^^ เป็นความรักที่อ่านแล้วสะเทือนใจจัง แต่ก็ประทับใจมากค่ะคุณแม่ แม้ตอนจบจะเศร้า ไม่สมหวัง แต่อย่างน้อย เค้าก็ทำให้เรารู้จักคุณค่าของความรักนะคะ.. ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ.. อย่างที่คุณแม่บอก ให้บอกรักกับคนที่เรารักในทุกๆวัน เพราะเราจะได้ไม่ต้องมาเสียใจที่วันหนึ่งถ้าเค้าไม่อยู่แล้วเราจะไม่ได้บอก.. คุณ Yamada จะอยู่ในใจของคุณแม่ตลอดไปนะคะ..     Thu 22 May 2008 2:51 [23] T_T อ่านไปซาบซึ้งไป เข้าใจอย่างที่สุดค่ะ เพราะเพิ่งสูญเสีย แม้จะ คนละ "รัก" แต่เรื่องของความรัก ย่อมเข้าใจ ความสูญเสีย {jjme@smoothiegirl    Thu 22 May 2008 2:22 [22] แงๆ อ่านแร้วน้ำตาร่วงค่ะ อ่านแร้วนึกถึงตอนที่ปะป๊าของลูก ๆ หมดสติ พอไปถึง รพ. เกือบไม่รอดเรยอ่ะค่ะ อินมาก ๆค่ะพี่น้อย แซนต้า-เดต้า-พรินเตอร์    Thu 22 May 2008 0:07 [21] คลิ๊กมาอ่าน เรื่องของคุณแม่...ได้รับรู้ถึงความรูสึก ร่วมด้วยเลยค่ะ... เข้าใจถึงว่า...ชีวิตของคนเรา...ไม่มีอะรัยแน่นอนเลยนะค่ะ.... ทั้งวันนี้....พรุ่งนี้....ทำให้เราต้องรู้เท่าทันว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับชีวิตของเราได้ทุกเวลา....นาที....อย่าประมาท ชีวิตที่ยังอยู่ตอนนี้จะทำอะรัยก็ให้ทำเลย... ดีจังเลยค่ะคุณแม่ ขอบคุณมากนะค่ะ...ที่นำมาเล่าให้เป็น วิทยาทานแก่ผู้อ่าน เป็นกำลังใจให้คุณแม่และครอบครัวนะค่ะ ^^ น้ำหวาน    Wed 21 May 2008 22:20 [20] wow what a true love story ann    Wed 21 May 2008 21:57 [19] อ่านแล้วเศร้า น้ำตาซึมไปด้วยเลยค่ะ แม่น้อยเข็มแข็งมากๆ เลยนะคะ ความรัก และความรู้สึกดีดี จะอยู่กับเราตลอดไปค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ เป็นห่วงค่ะ ^^     Wed 21 May 2008 21:54 [18] แอนอ่านแล้วเศร้ามากๆเลยอ่ะคะไม่น่าจะเกิดขึ้นกับใครเลยนะคะเรื่องแบบนี้อ่ะ น่าเศร้าจิงๆอ่ะค่ะ     Wed 21 May 2008 21:23 [17] พี่น้อยคะ....(ตามที่คุณแม่บอกให้เรียก...มดจัดให้ค่ะ) อ่านหน้าก่อนนี้แล้วมาต่อด้วยหน้านี้....อารมณ์ไม่ขาดช่วง มดน้ำตานองหน้าเลย.... เข้าใจว่า....กว่าที่จะได้เจอคนที่รักเรามากขนาดนี้ และเราก็รักเค้า ก็ใช้เวลาในการตามหากันนานมากพอแล้ว แต่...สุดท้ายกลับไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก จุกที่ใจนะคะ... พี่น้อยคะ...ยามาดะซังเป็นคนดีมากๆ แล้วก็รักพี่น้อยมากๆ จากวันนั้นจนถึงวันนี้มดว่ายามาดะซังเค้าคงรับรู้ได้แล้วล่ะค่ะว่าพี่น้อยก็รักเค้ามากเช่นกัน และวันนี้เค้าก็ไม่ต้องห่วงพี่น้อยกับน้องน้ำอีกแล้ว พี่น้อยในวันนี้มั่นคงแล้ว...เป็นหลักให้น้องน้ำกับหลานๆได้แล้ว น้องน้ำเป็นอะไรหรือเปล่าคะ....? สบายดีหรือเปล่าคะ? มดไม่ได้แวะไปที่ไดน้องน้ำเลย ถ้าน้องน้ำได้มาอ่านที่ไดคุณแม่น้อย....พี่มดไม่ทราบว่าหนูมีปัญหาอะไรนะคะ ได้แต่ส่งกำลังใจให้ผ่านเรื่องราวไปด้วยดีจากใจจริงๆนะน้องน้ำ     Wed 21 May 2008 21:03 [16] T.T ภาพดอกไม้ข้างทางที่คุณแม่เอามาให้ดู งดงามเหมือนความรักที่คุณยามาดะมีให้คุณแม่เลยค่ะ     Wed 21 May 2008 20:03 [15] พี่น้อยคะวันนี้อ่านไดแล้วรู้สึกเศร้าใจจริงๆทำให้เรานึกถึงคุณค่าคนที่ยืนเคียงข้างเราว่าเราทำดีกับเค้ามากแค่ไหนเพราะถ้าวันนึงที่เค้าต้องจากเราไปเราจะได้ไม่เสียดายว่าเราทำดีให้กันหรือยัง วันนี้ได้ข้อคิดดีๆหลายอย่างนะคะพี่น้อย เด็กๆน่ารักมากเลยนะคะ ฝากความคิดถึงถึงเด็กๆน้องน้ำและพี่น้อยด้วยนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ     Wed 21 May 2008 19:47 [14] อ่านเรื่องราวความรักของพี่น้อยแล้ว ทำให้น้ำตาซึม รู้สึกดีใจมากค่ะ และก็ขอบคุณพี่น้อยด้วยที่อนุญาติให้ร่วมรับรู้ในเรื่องราวที่สำคัญช่วงนึงของชีวิต ขอบคุณมากค่ะ     Wed 21 May 2008 19:25 [13] คุณแม่คะ...อ่านแล้วสะเทือนใจค่ะ แต่เป็นสิ่งที่งดงามมากๆนะคะเวลามีความรัก...รักนี้ยิ่งใหญ่จริงๆค่ะ     Wed 21 May 2008 18:46 [12] แงแง อ่านแล้วเศร้ามากค่ะพี่น้อย     Wed 21 May 2008 18:12 [11] ลูกน้ำทำใจให้ดีดี คงไม่เป็นไรมากหรอกมีคุณแม่อยู่ทั้งคน และพ่อของลูกน้ำต้องช่วยให้ลูกน้ำได้อยู่กับลูกนานๆ น่ะไม่เป็นไร น่า อิ อิ     Wed 21 May 2008 17:59 [10] คืนวันเสาร์ก่อนหน้า.. เราไปกินเดนนิสกัน 3 คนจำได้ไหมคะ.. ที่ยามาดะซังสั่งขนมหวานมากิน.. แล้วพูดว่า ในชีวิตของผู้ชายบางครั้งก็อยากกินอะไรแบบนี้บ้าง วันอาทิตย์ก่อนแยกกัน ยังจำทุกท่าทาง คำพูดของยามาดะซังได้ดี... ผมรักแม่ของคุณมากนะฮิโตมิ... พรุ่งนี้ผมดีใจที่สุดที่จะได้เจอแม่คุณ... แต่เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น.. ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป เป็นวันแรกและวันสุดท้ายที่หนูคุยกับยามาดะซังมากที่สุด มากกว่าทุกวัน ภาพคุณแม่ก้มไปกอดศพยามาดะซังที่อยู่ในโลง มันสะเทือนใจนัก ไม่เคยลืม กลิ่นธูปที่อยู่ร่วมรับรู้ตลอดหลายปี ยังไม่จางหายไป คนดี.. ดี จะผ่านไปอีกสัก 10 ปี เราก็ยังจำเค้าได้.. ยิ่งสัมผัสวิญญาณด้วยแล้ว... ผ่านมาทางหนูเต็มๆ เหมือนกัน     Wed 21 May 2008 16:47 [9] อ่านเรื่องราวความรักของคุณแม่แล้วเศร้าตามไปด้วยค่ะ เด็กๆ ดูโตขึ้นเยอะเลยนะคะ แก้มน่าจุ๊บมาก ๆๆ :)     Wed 21 May 2008 16:47 [8] คุณยามาดะหล่อมากค่ะคุณแม่ คุณแม่ในชุดเจ้าสาวก้อสวยมากเหมือนกันค่ะ อ่านความรักของคุณยามาดะที่มีต่อคุณแม่แล้วเชื่อเลยคะว่าเค้าต้องรักคุณแม่ีมากจริง ๆ เสียใจด้วยนะคะคุณแม่... เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ ปล. ซากุระจะตัวเท่าไทโยแล้วววว^^     Wed 21 May 2008 16:44 [7] kanashii ga shinjitsu desu...     Wed 21 May 2008 16:35 [6] อยากแย่งไอติมน้องมากินบ้างจังเลยอ่ะ ดูน่ากินเชียว     Wed 21 May 2008 16:34 [5] อ่านตามแล้วรู้สึกว่าเรื่องจริง ยิ่งกว่าความฝัน เสียอีก... kanashii ga shinjistu คุณแม่เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากๆเลยค่ะ ตอนนี้ ยามาดะ ซัง ก็คงมองและเฝ้าดูคุณแม่อย่าห่างๆ เมื่อคุณแม่มีความสุข เค้าก็คงมีความสุขตามไปด้วย คิดถึงคุณแม่ พี่น้ำ น้องไทโย และ น้องซากุระ เสมอค่ะ พันช์ กับ พี่แหม่ม ซากะ     Wed 21 May 2008 16:34 [4] สวัสดีค่ะพี่น้อย แวะมาเยี่ยมครั้งแรก ก้อน้ำตาซึมเลยค่ะ พูดไม่ออกเลยค่ะ รู้แต่ว่าเข้าใจความรู้สึกของพี่น้อยมากๆค่ะ เทคแคร์นะคะ     Wed 21 May 2008 16:30 [3] ไอติมเล่อะปากแล้ว . . ความรักของพี่งดงามจังเลยค่ะ...     Wed 21 May 2008 16:20 [2] คุณคนเดียวเท่านั้นที่รักน้อยได้มากขนาดนี้ ไม่มีอีกแล้ว     Wed 21 May 2008 16:08 [1]

Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง