หลานๆ ของเรา
กับคุณตาและคุณยาย
หนูมีความสุข
เด็กคนนี้เป็นคนจังหวัดมหาสารคาม เป็นอีก caseที่น้อยได้ให้ความช่วยเหลือ
และกอดคอร้องไห้ด้วยกันเลยค่ะ
น้องเค้าทำงานเป็นช่างทาสีอยู่ญี่ปุ่นมากกว่า 10 ปีตอนนั้นอายุ 31 ปี
น้องเค้าเล่าให้ฟังว่าตอนมาอยู่ญี่ปุ่นใหม่ๆตั้งใจทำงานมาก
ภายใน 2 ปีมีเงินส่งบ้านคือส่งให้แม่นะคะ แปดแสนบาท
โห..เงินมันก้อนใหญ่มากในความคิดของเด็กคนนั้นนะคะ
อี่มอร่อยทุกวัน
หนูรักพี่ พี่หนูรักหนู
พ่อก็ตายตอนมาอยู่ญี่ปุ่นได้ 2 ปี แล้วกำลังหาเงินไม่สามารถกลับไปงานศพของพ่อได้
เพราะมีหนี้จะต้องชดใช้เหลือแต่แม่คนเดียวกับพี่ชาย
ที่เป็นเซลล์แมนขายรถมอเตอร์ไซค์มีรายได้ดีเชียวแหละพี่ก็ยังโสดน้องก็โสด
น้องคนนี้ มีรายได้ดีตก 200,000 บาทต่อเดือนตามค่าเงินบาทสมัยนั้น
ด้วยที่เป็นโสดและอยู่ในวัยคะนองอายุ 20-21 ปีน้องเค้าเล่าว่า..
ทำงานหาเงินได้มาเท่าไหร่ก็เที่ยวและเล่นการพนันหมด ( Pachikoเป็นเกมส์ computerที่ถูกต้องตามกฏหมาย )
เรารักกัน
หนูรักแม่เพราะแม่ปีลิง
มีต้นกำเนิดในประเทศเกาหลีและเป็นธุรกิจที่กอบโกยเงินมหาศาลมีทั่วประเทศเลยนะคะ
จะว่าไปแล้วประเทศญี่ปุ่นนี่เป็นเมืองการพนันและเปิดอย่างโจ่งแจ้งถูกต้องตามกฏหมายเสียด้วย
ไม่ว่าจะเป็นสนามม้า เรือแข่ง เกมส์ต่างๆมอมเมาประชาชนอย่างมาก
แต่ขอพูดตรงนี้ว่าคนดีๆเค้าไม่มั่วสุมกับเรื่องอย่างนี้นะคะไม่ว่าคนชาติไหนหรือแม้แต่คนญี่ปุ่นเอง
น้อยดูจากคุณสามีเค้าไม่เห็นสนใจกับเรื่องการพนัน ทำมาหากินอย่างเดียวค่ะ
วกเข้ามาเรื่องเด็กคนนั้นนะคะ ถึงแม้เค้าจะเป็นคนอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเรา
เค้าจะทำตัวอย่างไรก็เรื่องของเขา น้อยมีหน้าที่ให้ความช่วยเหลือเค้าให้กลับบ้านได้
เรารักทีวีเครื่องนี้คุณยายมีให้เราดูใหญ่ดี
เรามีความสุข
ก็พยายามทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอ
คิดได้อย่างนั้นแล้วก็พยายามทำงานของเราให้เต็มที่
เด็กคนนี้เข้ามาในสำนักงานของเราและบอกว่าอยากกลับบ้านด่วน...ช่วยผมหน่อยครับ
เนื่องจากแม่ไม่สบายมากและเสียชีวิตหลังจากทราบข่าวแม่ไม่กี่วัน
ก่อนแม่ตายเรียกแต่ชื่อลูก...ที่อยู่ญี่ปุ่นพร้อมกับสั่งเสียว่าอยากเจอลูกมาก
พอแม่ตายแล้วก็ตั้งศพไว้ที่บ้านแล้วพี่ชาย ก็ติดต่อน้องชาย
ว่า "ให้กลับบ้านเถอะแม่รอให้ มึงมาเผานะถ้ามึงไม่กลับกูก็จะตั้งศพรอมึงอยู่อย่างนี้แหละจนกว่ามึงจะกลับ "
เจ้าน้องชายได้ฟังก็แทบจะบินกลับเดี๋ยวนั้นเลย ถ้ามีปีกนะ"
ใช่ไหมพี่ไทโย
ใช่จ้า
เอกสารที่เอามายังขาดเอกสารบางอย่าง
และที่สำคัญเลยในกรณีที่พ่อหรือแม่เสียชีวิตให้ copyใบมรณบัตรส่งมาด่วน
แล้วต้องนำใบมรณบัตรนั้นไปที่สถานฑูตไทยประทับตราว่าเอกสารใบนี้ถูกต้อง
แล้วนำมาให้เรา หล้งจากนั้นก็ทำเรื่องกลับบ้านด่วนได้ภายใน 3 วัน
ทีแรกนิวกัง (immigration)ไม่ยอมรับเอกสารเพราะอยู่นานมากกว่า 10 ปี
เค้าอยากให้ติดคุกซะหน่อย ( ข้อหาหมั่นไส้มั๊ง ) ก็ไปช่วยพูดให้ ว่าตามประเพณีไทย
ถ้าแม่ตายเกิน 7 วันแล้วลูกไม่กลับไปเผาล่ะก้อจะผิดอย่างมาก ( โกโหกน่ะ )และคนที่
กักกันก็จะไม่ดีกับตัวเองด้วยนะ ( นี่ก็โกโหก ) นิวกังคนนั้นก็ประทับอิงกัง ลงบนใบขอ
หนูชอบค่ะ
ที่นี่ให้ความสุข และความรักพวกหนูอย่างจริงใจไม่ใช่แค่คำพูด
กลับประเทศให้กลับบ้านได้ เท่านั้นแหละเด็กคนนั้นร้องไห้โฮเลยหันมากอดน้อย
ด้วยความดีใจและก้มลงกราบแทบเท้านิวกังคนนั้น เลยพร้อมปากก็พูดเป็นภาษาญี่ปุ่น
doumoarigatou doumoarigatou.หลังจากนั้นเราก็ร่ำลากัน
ขอให้น้องโชคดีนะ น้องก็ได้กลับบ้านสมใจได้กลับไปเผาแม่
และนี่เป็นบทเรียนครั้งสำคัญในชีวิตเพราะเค้าเสียใจที่หลงระเริงไม่เก็บเงิน
เสียดายเวลาจริงๆ10 กว่าปีในต่างแดนต้องเสียของรักที่มีค่า คือพ่อกับแม่
และเสียเวลากับได้ประสบการณ์เลวๆ
หนูอยู่ที่นี่มีความสุข อย่าทำลายความสุขหนูเลย
และคนที่จะปกป้องหนูตอนนี้ก็คือคุณตา 2 คนนี้
และคุณยายของพวกหนูเท่านั้น
ขอขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีดีที่มีให้กันนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมค่ะขอบคุณทุก commentเลยนะคะ
まり子さんあなたのmessegeは私の宝ものです。
なおこさんcomment どうもありがとう。
三好さんの家族このblogを見てくれてどうもありがとう。
2008 / 5 / 11 / Sun 15:49
แม่รออยู่ 
