ต้นปี 1997 น้อยเดินทางไปประเทศไทย 10 วัน
ถึงเมืองไทยคืนวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ของทุกปีชอบกลับเดือนนี้เพราะไม่ร้อนมาก
และค่าตั๋วจะถูกมากสำหรับน้อย คือ 2 ways น้อยจะเสียแค่ 10,000 บาท
และเวลาจะซื้อของที่ Dutyfreeถ้ายื่นนามบัตรก็จะได้ลดอีก 10 % จากราคาที่ติดไว้อีกนะคะ
ดีใจจริงๆที่ได้กลับนะคะ คิดถึงลูกๆ และแม่
น้อยซื้อบ้านอยู่แถวรามอินทรา กม.12.5อยู่หมู่บ้าน รังสิยาค่ะ
ตอนนี้ได้ขายไปแล้วแหมกลับบ้านทีไม่ได้ไปไหนนะคะ
ทำตัวเป็น house keepperเลยล่ะค่ะ รักบ้านมากกกก...
ทำความสะอาดอยู่นั่นแหล่ะ ก็มันภูมิใจนี่ ซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงนะคะ
พี่สาวที่อยู่ข้างหลังใจดีเล่นและดูแลไทโยตลอดเลยค่ะ
ตอนกลับเนี่ยะไม่ได้กลับคนเดียวนะคะ
กลับกันเป็นคณะเลยค่ะ 9 คน เพราะคนกลุ่มนี้มามอบตัวกับน้อย
และต้องการกลับพร้อมกันกับน้อยน่ะค่ะ
ไม่กล้ากลับคนเดียวเพราะกลัวมีปํญหาที่ดอนเมืองกลัวถูกจับอีก
กับกลัวคนที่ดอนเมืองรีดไถเงินน่ะค่ะ
และที่สำคัญอีกอย่างคือเขียนใบเข้าเมืองไม่เป็นเค้าบอกว่า มีคุณน้อยแล้วอุ่นใจ
ice....soda daisukiiiiiiiiiiiiiii
น้อยกลับบ้านปีละครั้งเท่านั้นค่ะ ตอนลูกๆปิดเทอมนี่ให้ลูกๆมาญี่ปุ่นปีละ 2 ครั้งค่ะ
ขอกลับมาที่คนไทย 9 คนที่ต้องการกลับบ้านพร้อมน้อยนะคะ
ทั้งหมดนี้เป็นคน จังหวัดอุดรธานี มีคนโสดชื่อ อ้ายหล้า นะคะ
แหมมาชอบน้อยค่ะ อิ อิ ขำจังน้อยบอกมี สามีแล้วก็ไม่เชื่อ ทำไมไม่เชื่อไม่รู้..
คนที่อยู่ญี่ปุ่นไม่แต่งงานแล้วจะอยู่ได้อย่างไร?
Fusen House
แต่ละคนที่กลับไทยคราวนั้นตั้งใจมาทำมาหากินจริงๆค่ะ
มีเงินกันทุกคนอย่างต่ำ 2-3 ล้านบาทขึ้นนะคะมีบ้านช่องใหญ่โต
ดูจากรูปที่เอามาให้ดูด้วยความภาคภูมิใจของเค้าที่เค้าอดทน เพื่อครอบครัว
ทุกคนมีความสุขและรอการกลับบ้านของพ่อและสามีอันเป็นที่รัก ได้ฟังแล้วมีความสุขนะคะ
เรานัดแนะและพบกันที่นาริตะ 1 ชั้น ที่ 4
น้อยเดินทางด้วยสายการบินไทยที่บริการทุกระดับประทับใจ ( คนญี่ปุ่น )
สามีน้อยชอบใช้บริการของการบินไทยมาก แต่น้อยชอบ UAราคาพิเศษดีค่ะ
slider ข้างในเป็นน้ำเด็กๆชอบเล่นกันมาก
6ชั่วโมงจากนาริตะ ถึงดอนเมืองกว่าจะเสร็จสิ้นภาระกิจทั้งหมด
ก็ออกจากดอนเมือง ประมาณ 17:00 น.น้อยกลับพร้อมลูกๆและน้องที่มารับ
แต่อีก 9 คนนั้น ก็ต่อเครื่องบินไปลงที่ อุดรเลยค่ะทุกคนถึงบ้านอย่างปลอดภัยค่ะ
และก็ไม่ลืมที่ได้ให้คำมั่นสัญญากับ อ้ายหล้าและทุกคนว่าก่อนกลับญี่ปุ่นจะบินไปเที่ยว อุดร ให้ได้
นี่เป็นเพียงเกริ่นนะคะเกี่ยวกับ..อ้ายหล้า
เหนื่อย..นักพักก่อนนะคะ
น้อยขอบอกจริงๆว่าครั้งแรกที่พบน้อยแล้วทำไมเค้าเรียกตัวเองว่า อ้ายหล้า ...แต่น้อยได้ยินเป็น ( ไอ้หล้า )
ตอนหลังมารู้ว่า อ้าย แปลว่า พี่ ฮ่า ฮ่า ไม่รู้จริง จริ๊ง....ค่ะ
น้อยนั่งเครื่องไปอุดร ถึงสนามบินก็มีคนมารับมากมายไม่รู้จักก็มาก.
เอ๊ะทำไมมีคนมารับเรามากมายขนาดนี้แล้วก็ได้พบอ้ายหล้าและแม่ของอ้ายหล้าด้วยนะคะ
ครั้งแรกตั้งใจไปเช้าจะบินกลับเย็นนั้นเลย
แม่อ้ายหล้านี่ ท่าทางรักน้อยมากค่ะเข้ามากอดไม่ห่างน้อยเลย
แล้วก็ไปบ้านอ้ายหล้าค่ะโห....ได้ยินเสียงไมโครโฟนด้วย
คนนี้ก็ชอบลูโป่งมากแต่ไม่ชอบเข้าไปเล่นในบ้านลูกโป่ง
คิดในใจแหม..โชคดีมาตรงกับงานบุญหรืองานวันเกิดของใครนะ?
น้อยก็ถามว่าเป็นงานบุญหริอ ? แม่อ้ายหล้า บอกว่าไม่ใช่
เป็นงานเลี้ยงต้อนรับน้อย... น่ะค่ะเลี้ยงต้อนรับ ลูกสะใภ้ ค่ะ ฮ่า....ฮ่า
โห..คนมาเป็นร้อยเลย น้อยตกกะใจหมดเลยค่ะทุกวันนี้ คิดแล้วยังขำอยู่เลยนะคะ อิ อิ
ในงานมีล้มวัว ล้มควายด้วยสงสารสัตว์ใหญ่พวกนั้นจังเพราะน้อยแท้ๆต้องถูกเค้าฆ่า
แล้วแม่อ้ายหล้าก็พาไปแนะนำให้กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ว่า...
นี่แฟนอ้ายหล้านะมาจากญี่ปุ่นทำงานช่วยเหลือคนไทย ..
ไทโยชอบพี่สาวคนนี้จังครับคุณยาย
โหย...โฆษณาสรรพคุณซะ....เขินเลยค่ะน้อยก็ไม่พูดอะไรค่ะ ..ตามน้ำ อิ อิ
แม่อ้ายหล้าพาไปเที่ยวเมืองโบราณ ชื่ออะไรจำไม่ได้แล้วค่ะ
แล้วยังชื้อเสื้อผ้าไหมแท้สีชมพูที่แม่เลือกให้เองและน้อยก็ชอบมากกกกกก.
คืนนั้นก็เลยค้างที่อุดรบ้านแม่อ้ายหล้า 1 คืน
วันรุ่งขึ้นได้ทัวร์อุดรก่อนกลับพร้อมกับมิตรภาพดีดี ที่ครอบครัวทั้ง 9 คนมีให้
รวมทั้งของฝากมากมาย จนวันถึงวันนี้น้อยก็ไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวอ้ายหล้าอีกเลย
ก่อนกลับน้อยบอกกับ แม่อ้ายหล้าว่า แม่หนูมีครอบครัวแล้วค่ะมีลูก 2 คน
แม่บอก แม่เสียดาย..มากกก...อยากได้เป็นลูกสะใภ้ ฮ่า ...ฮ่า..
และคนนี้อันตรายนะ ยังมีคนอยากได้ อิ อิ
ขอขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีดีที่มีให้กันนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมค่ะขอบคุณทุก commentเลยนะคะ
まり子さんあなたのmessegeは私の宝ものです。
なおこさんcomment どうもありがとう。
三好さんの家族このblogを見てくれてどうもありがとう。
2008 / 5 / 6 / Tue / 9:44
อ้ายหล้า 
