ชอบรูปนี้เอามาลงให้ดูบ่อยๆคงไม่เบื่อหนูใช่ไหมคะ อิ อิ
พี่ รัก น้อง น้อง รัก พี่ อิ อิ
กริ๊งงงงงงงง...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นคนสิงคโปร์เป็นคนรับสาย
คนนี้เก่งและมีความสามารถมากพูดได้ 6 ภาษา
เธอตะโกนบอกสั้นๆ คนไทย คนไทย น้อยก็รับและพูดกับคนไทยคนนั้น
เป็นผู้ชายไทยฟังเสียงแล้วดูร้อนรนมาก
" พี่ครับ ๆ พี่ทำงานช่วยคนให้กลับบ้านไว ๆ ใช่ไหมครับ ช่วยเพีอนผมด้วย ครับ "
น้อย " คุณชี่ออะไร อยู่ที่ไหนน้อง "
ผู้ชายคนนั้น " ผม ชื่อ ....อยู่ที่ Naganokenครับ (( จังหวัดนางาโนมีหิมะมากอยู่ห่างจากโตเกียว 200 กิโลเมตร ))
น้อย " แล้วเพื่อนคุณ เป็นอะไร ชื่ออะไร
มี pass sportไหม pass sportที่ถืออยู่ของจริงหรือของปลอม "
ผู้ชายคนนั้น " มันมีพาสครับผมไม่รู้ครับ มันเป็น เอดส์ครับ มันจะตายแล้วครับ
ช่วยให้มันไปตายที่เมืองไทยทีเถอะครับ "
ไทโย Test ทักษะ ที่ Kumon
bigboy...
พอคุยกันคร่าวๆได้ใจความแล้วก็ให้เค้า copy หน้า pass sport
ส่งมาให้น้อยทันทีคนป่วยเป็นชายไทยอายุ 34 ปี มีครอบครัวและ ลูก แล้ว
มีภูมิลำเนาอยู่ทางภาคเหนือติดกับพม่า
น้อยจัดการเตรียมเอกสารทุกอย่างพร้อมกับติดต่อ immigrationโดยด่วน
และรอคอยคุณคนนั้นพร้อมผู้ป่วยด้วยใจจดใจจ่อ
หลังจากนัดแนะกันแล้วจากนั้นอีก 3 วันพวกเค้าก็เดินทางมาโดยทางรถไฟ
เพราะรวดเร็วขนาดเร็วๆนะใช้เวลาเดินทางเพื่อมาหาน้อย 5 ชั่วโมง door to door นะคะ
Oyasumiiiiiiiiiiiiiiiiiii na....saiiiiiiiiiiiiiii
boku mo Oyasumi................nasaiiiiiiiiiiii
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจอผู้ป่วยโรคเอดส์
ขอบอกว่าในใจไม่กลัวอะไรทั้งสิ้นอยากเห็น อยากช่วยมาก ๆเลย
เพราะรู้ว่าโรคนี้ไม่ติดต่อทางการสัมผัสแล้ววันนั้นก็มาถึง
น้อยยืนรอพวกเค้าหน้า immigrationประมาณ 13 :00 น.
Taxiก็มาจอดหน้า immigration น้อยเห็นปุ๊บก็รู้ว่าเป็นคนไทยเลยนะ (น่าแปลกมาก)
เพื่อนคนป่วยไม่ยอมเข้าไปด้วยกลัวถูกจับน่ะค่ะ
จะพูดอย่างไรเค้าก็ไม่เข้าค่ะน้อยวิ่งเข้าไปรับคนป่วย
กึ่งอุ้มกึ่งประคองเข้าไปใน ตัวอาคาร immigration ตัวเค้าเบามาก
เค้าผอมมาก ๆๆๆ มีแต่กระดูกน่ะค่ะ ดวงตาละห้อยมากเกือบ ๆ จะไม่มีแววน่ะค่ะน่าสงสารมากกก
my lovely grandkids Love youuuuuuuuuuu
like this picture so cute
จะพาเค้าเข้าพบ immigration ๆ ไม่ยอมแม้กระทั่งดูหน้านะคะ
ดูท่าทางเค้ารังเกลียดมากเค้าประทับตราให้ออกนอกประเทศภายใน 24 ชั่วโมงเลยค่ะ
ถ้าเค้ารังเกลียดเราก็คงห้ามความคิดของเค้าไม่ได้นะคะ
แต่สำหรับน้อยมันภูมิใจค่ะ มันดีใจ มันอิ่มใจI pround of my jop
เป็นความสุขที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นตัวอักษรได้ค่ะ
เรานั่ง Taxiมาด้วยกันจนถึง Narita Airportคุยกันในรถ
ถึงรู้ว่าเค้ามีครอบครัวแล้วด้วยความเหงาเลยมีแฟนคนไทยด้วยกัน
ผู้หญิงทำงานกลางคืนและต้องไปนอนกับผู้ชายคนอื่นด้วย
ureshiiiiiiiiiiiiiii ดีใจจังหนูพุกของคุณยาย อิ อิ
ไทโยชอบคุยกับ Ayachan อิ อิ my best friend อิ อิ
เค้ามาอยู่ญี่ปุ่น 6-7 ปี ลูกๆ ยังอยู่ชั้นประถมอยู่เลยค่ะ ก็ได้แต่ให้กำลังใจเค้านะคะ
เค้าบอกว่า " พี่ครับผมขอบคุณพี่มากๆเลยที่ช่วยให้ผมได้ไปเห็นหน้า พ่อ แม่และลูกๆ
พี่ไม่ต้องปลอบใจผมหรอกผมรู้ตัวดี อยากเห็นพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้าย "
เค้าพูดอย่างคนที่เหนื่อยมากๆ เลยให้เค้านอนหนุนตักเราในรถ Taxi นั่นแหละ
เราไม่มีน้ำตาเค้าก็ไม่มีน้ำตาเหมือนกัน
พอถึง Narita น้อยจัดการเรื่องตั๋วและอื่นๆสำหรับเค้า
วิ่งไปซื้อขนมเอาไปฝากลูกๆเค้านิดหน่อย กอดลาเค้าแน่น ๆ นิ่งและนาน
คุณคนนั้นมีเงินเยนติดกระเป๋ามาด้วยพยายามที่จะให้เงินนิดหน่อยที่มีกับน้อยแต่น้อยไม่รับ
บอกเค้าว่าเอาไปให้ลูกๆนะพี่ทำงานได้เงินเดือนแล้วไม่ต้องเกรงใจนะ
last week หนูสนุกจัง
gambattemasuuuuuuuuuu
น่าแปลกคนที่เค้ารักนักรักหนาไม่มีแม้เงา หรือเค้าก็ป่วยเหมือนกัน " น้อยคิดในใจ "
ขอเบอร์โทรบ้านเค้าในเมืองไทยด้วยเค้าก็ให้ " คุณขึ้นเครื่องคนเดียวอดทนนะ " น้อยพูด
เค้า " ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับพี่ ขอให้พี่โชคดีครับ "เสียงแผ่วๆน้ำตาคลอเบ้า
น้อยนี่กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลไม่ได้เลย และ immigrationที่นาริตะนี้ใจดีมาก
เอารถนั่งสำหรับคนป่วยมาให้แล้วก็ยังช่วยเข็นเค้าไปยัง gateให้อีกเค้านั่ง UA กลับไทยเวลา 18:30 น.
แล้วจะมีญาติและเมียเค้ามารับที่ ดอนเมือง ซึ่งตอนนี้ญาติเค้ามารออยู่ที่กรุงเทพแล้ว
เฮ้อออออออออ...โล่ง ..อก..น้อยกับเพื่อนคุณคนนั้นก็พากันกลับ
น้อยให้เค้ามานอนค้างที่บ้าน 1 คืนหลังจากนั้นเค้าก็กลับ Nagano ken
see....see.....see
หนูปรบมือดีใจที่คุณยาย..อนุญาติให้หม่ำ
หลังจากนั้น 1 อาทิตย์น้อยโทรไปบ้านเค้าที่เมืองไทย ได้ข่าวว่าเสียชีวิตแล้ว น่าเศร้าใจจัง
ทั้งๆที่รู้ก่อนล่วงหน้ายังสะเทือนใจเลย เค้ายังโชคดีได้มีโอกาสเห็นคนที่เค้ารัก
และรักเค้าจริงในช่วงสุดท้ายของชีวิตและสำหรับผู้หญิงของเค้าก็ยังคงทำงานกลางคืน
และยังรับแขกเหมีอนเดิม น่ากลัวไม๊เนี่ย....
รูปนี้เรียบร้อยดีชอบ
edit
ตะกี้ได้ emial จากพี่พี พี่สาวคนเดียวของน้อยที่อยูที่ LA
ตอนนี้พี่แต่งงานแล้วขอแสดงความยินดีด้วยนะพี่ พี มีความสุขซะทีเนอะปีนี้เจอะกันนะพี่
พี่พีอยู่ต่างแดนเกือบ 30 ปี มีลูกชายเป็นแพทย์ 1 คนและกำลังเป็นแพทย์ฝึกหัดอีก 1 คน
หลังจากที่สามีเสียชีวิตเมี่อ 10 ปีที่แล้วต้องเลี้ยงลูกคนเดียว ทำงานหามรุ่งหามค่ำส่งลูกเรียนแพทย์ได้
ไม่ธรรมดาพี่นอนโซฟา 10 ปีต้องประหยัดที่สุด ตอนนี้ได้นอนเตียงสบายแล้วดีใจด้วยจริงๆพี่
ขอขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีดีที่มีให้กันนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมค่ะขอบคุณทุก commentเลยนะคะ
まり子さんあなたのmessegeは私の宝ものです。
なおこさんcomment どうもありがとう。
三好さんの家族このblogを見てくれてどうもありがとう。
AIDS 
